Toz Kaçtı..!

Seyirci kalma yok uluşuma.. Düşünme beni, görme gözlerimi.. Ben çoktan geçtim aşklardan, sevgilerden, senden...
Durmadan kanayan yaralarımı sarmaya gidiyorum.. Dönermiyim inan ben de bilmiyorum.. Özleyemem seni, hayalini kuramam, düşünemem inan.. Çünkü ben kendime kayboldum.. Bulamıyorum...
Ve şimdi gidiyorum... Ne denden bir şey götürüyorum ne de kendimden sadece gidiyorum... Nereye gittiğimi ben de bilmiyorum...
Sadece;


"Ardımda bırakıp gül çağrısını...
Ayrılık anı bu sisli şarkıyı...
Irmaklar gibi akıp uzun uzun...
Terkediyorum bu kenti..."
​

Yakın OLduğun kadar Yakınım Sana
Uzak OLduğun Kadar Uzak..
Sevdiğin Kadar Sevdim
Nefretin Kadar AŞIKTIM sana!!!​

Kaçırma gözlerini benden.. Bir bakış yakalayayım bana özel... Öyle bir bak ki gözlerime kör et beni... Öyle bir bak ki kalbime dursun, nefesim kesilsin... Bir şarkı mırıldan kulağıma o sesinle.. Öyle bir mırıldan ki sağır olsun kulaklarım senden başka sese... Bir kez dokun... Öyle bir dokun ki tenim tenine hapsolsun ve kimse alamasın beni senden... Hapset beni gözlerine, sesine, nefesine, tenine...
Hapset..!​

Arza hacet yok haLim sana ayandır…
DiLe gerek yok SessizLiğim sana beyandır…
Söze Lüzum yok, Susuşum sana KeLamdır...

...​

Hangi Rüzgar Attı Seni..
Niye Döndün ki Geri..?
Kimseler Seni Sevmedi mi?
Umduğun Gibi Deli Deli...
Bildiğin Gibi Seviyorum Seni... ​

Ben seni sevmeyi seviyorum ve özLemeyi… Bu bir itiraftır Aşkın Yoksa Ben de Yokum…
Yetim düşLerimin kimsesizLiği kuşatır benLiğimi. HüzünLer yagar geceLerime. Ben bir garip ben oLurum. Sıgamam odaLara…
Taş duvarLar üzerime üzerime geLir. Ruhum durmaz bedenimde. HücreLerim yaşamaz. Kurumuş daLLara döner yüreğim,susuz çöLLere…
Gece böyLe bitemez..! Ben öLürüm… ÖLürüm Gitme KaL..!
KaL Biraz Daha…​

Aldırma ağlıyorsam... Zamanla küllenir acılarım...
Yok Yaşanmaz Aynı Çılgınlık...
Senle olmaz..!
Asla olmaz Artık...

Sustum !

Biliyorum ki kelimeler yetmeyecek
Kaçtım oradan;içime.yüreğime
Biliyorum yine saklandım
Kalleşçe vuruldum yüreğimden
Haince savruldum atıldım
Sustum !
Şimdi uzun bir yolculuktayım
Kendi huzurumu aramaya koyuldum
Yalnızım ve hep öyle kalacam
Artık konuşmuyorum....
Biliyorum ki kelimeler yetmeyecek
Biliyorum ki dertler bitmeyecek
Yağmurlu ve kasfetli bir havada
Yürüyorum...Yalnızlığıma
Ötmüyor kuşlar,uçmuyor kelebekler
Sessiz,çok sessiz
Bende sustum.
Biliyorum ki dinleyenim yok
Biliyorum ki kelimeler yetmeyecek
​

Her mutluluğumu yazmam aslında ama bugun gerçekten MUTLUYUM ve bunu herkesle paylaşmak istiyorum. SİZİNLE BİLE (?)

Bir insan yaşamı boyunca defalarca mutlu olabilir ama bazı anlar vardır ki onlar asla unutulmaz ve belki birkaç damla gözyaşı ile sulanarak tohumlar serpilir gönül tarlasının uçsuz bucaksız topraklarına....

Öyle bir günümdeym işte özelimi açacak değilim . Mutluluğumu bilsin istiyorum herkes duysun istiyorum sadece ...

Belkide haksızlık yapıyorum mutluluğuma , belki cimrilik etmeliyim ama ne bileyim farklı hissediyor insan anlattıkça dahada mutlu oluyor gibi geliyor bana ...

Neyse çok dolandırmadan sonlanayım yavaş yavaş ben uzak olayım buralarda, zira MUTLULUĞUM omzuma kafasını yaslamış gozlerimin içine bakmakta...

Bu Nasıl bir manyaklıksa...
​

Unutulmuş bir kaç şiirimin içinden çıkan bir kaç söz mutluluğuyla uyandım bu sabah..
Mutluluk şarkıları şakıyan kuşlar gibi sarıldım umutlarıma
Dünü aratmadı yine heyecanım
yaşamaya dair ne varsa
bugüne taşıdım an ve an ...
ve sürüklemek istediğim tüm zamana,
gülücüklerimi hapsettim yine ..
böyle bir güne başladım
böyle bir günü yaşıyorum
ben böyle biriyim bugün işte...
​

Birini birçok kez affedebilir, yalnızca bir defa sevebiliriz.
Yani; “Affet beni” diye yalvarılabilir ama “Beni yeniden sev” denmez insana...
​

Gözlerini sil
ve bu sevda kadar
koyu bır çay tutuştur ellerime...
Yok gitme,
sen gidince sevmek,
boğazımda düğümleniyor.
Özlemeyi yutkunuyorum.
Sonra pencereme
ürkek kuşlar konuyor...
Şu gök var ya şu gök!
... birden üstüme çöküyor...
Yok gitme !
Aç göğsünü,
ısınıp kalayım öyle...
​

Hislerini kaybetmiş biri için tekrar mutlu olmak zordur. Çünkü o vaktinde çok acı çekmiştir. Sen de onlardan birisin biliyorum. Ve gün geçtikçe hissizleşiyorsun. Bir yanın hayata bağlıyken bir yanın hayattan tamamen kopuk. En son ne zaman içten bir kahkaha attın? Ya da en son ne zaman fotoğraf çektirirken gülümseyerek poz verdin? Hatırlamıyorsun değil mi? Şimdilerde sadece fotoğraf çektiren insanların mutluluğuna şahit olabiliyorsun sadece.

Seni hiçbir zaman sevmeyecek birini seviyorsun. ”Seni hiç yalnız bırakmayacağım” diyenler birer birer gitmediler mi hep? Geride kalan hep sen olmadın mı? Hala gözyaşlarını hak etmeyen insanlar için ağlıyorsun. Sevdiğin insanlar hayatından aniden çıkıp gidiyor. Aylardır canım dediğin insan bir anda yabancı kesiliveriyor sana. Beraber gülüp eğlendiğin birinin kin dolu bakışlarına maruz kalıyorsun her gün. Gurur, aranızda görünmez bir duvar olur adeta. O duvarı bir türlü yıkamıyorsun.

Sonra mesafeler geliyor aklına. Yüzünü bile görmekten bıkmayacağın insanlarla aranda kilometrelerce mesafeler oluyor hep. Ot gibi yaşadığını hissettiğin günler oluyor mesela. Hayatın ne kadar anlamsız olduğunu düşündüğün geceler oluyor. Her gün dinlemekten keyif aldığın şarkı bile bir süre sonra güzelliğini yitiriyor..

Sessizlik yüreğine işlemiş, ruhunu mutsuzluk kaplamış. Ne yaparsan yap mutlu olamıyorsun işte baksana. Hep bir şeyler eksik gibi. ”Keşke yanımda olsaydı” dediğin insanların aklına bile gelmiyorsun. Anla artık, beklediğin kişi hiçbir zaman gelmeyecek. Hissizliğin kucağında her gün yitip gidecek düşlerin.. Bütün bunları bildiğin halde hayata mutluymuş devam etmek ne kadar zor. Ruhun mutsuzluktan kıvranırken bedenin sadece susuyor.. Oysa mutlu olmayı ne çok istemiştin sen..​

Senin için keşke hiç tanımasaydım demedim.
Ama keşke tanıdığım gibi kalsaydın.​

inaniyorumki insan gerçekten isterse değişebilir.Ama birine inanmak, kumar oynamaya benzer.
Bazen kazanırsın o kumarı,bazen de kaybedersin​