Forum içeriğine ve tüm hizmetlerimize erişim sağlamak için lütfen foruma kayıt olun veya giriş yapın. Üyelik tamamen ücretsizdir ve sadece birkaç dakikanızı alır.
Bu tarz soruları tasvip etmiyorum.Doğru da bulmuyorum.Son derece ayrımcı,yaralayıcı bence.
Insanın kendi iradesi dışında yaşamak zorunda kaldığı bir durum için tercih hali ve tercih dışı şeklinde konumlandırmak büyük bir haksızlık.
Evlilik gibi bir düşüncem olsaydı,kesinlikle benim dikkate alacağım bir husus olamazdı.Ben insanları uzuvlarıyla ya da yaşamsal engelleriyle değerlendirmem,degerlendirmedim de.
Insan,insanı anlayabildiği ölçüde sevmeliydi.Onunla evlenirdim gibi bir lütuf da bulunmak da neyin nesi.Ne münasebet yahu! insan her haliyle insandır.Sevmek,insanı her hali ile kabullenebilmektir.
Bekara karı boşamak kolay
Herkes oldukça polyannaci yaklaşmış
Evet sevgi galip gelirse evlenilir tüm zorluğa da sevgiden alınacak güçle katlanilir fakat nereye kadar gider bu durum ? Öyle beylik laflar etmemek lazım. Eğer böyle bir durumda kalınırsa her ihtimali düşünüp karşılıklı oturup konuşmak lazım. Şahsen ben engelli olsam sağlıklı biri benimle evlenmek istese onu da bu karanlığa dahil etmek istemem.
İnsanın başına ne zaman ne geleceğini hiç bilemeyeceğimi çok can yakıcı bir şekilde öğrendim.
Eskiden bu konuda ki fikrim belki başka olabilirdi, bazı şeyleri yaşamamış her insanın bir şeyleri geçirmiş gibi düşünemeyeceğini farkettim.
bunu ilk defa böyle dışa yansıtıyor olmak ne garip, belkide içtiğim için sonradan pişman olacağım bir cesaret ateşi fitillendi içime.
Mesela ben, geçirdiğim ve hala savaşmak zorunda kaldığım garip bir hastalık neticesinde aylarca itiraf etmekte ve kabullenmekte zorlandığım bir durumla karşılaştım.
Artık eskisi gibi müzik dinleyip, film izleyemez hatta herkese normal gelen telefonla iletişim kurmayı bile beceremez oldum.
Çünkü bir sabah uyandığımda, kendimi işitme engelli olarak buldum.
1 saniye sonramızın ne olacağını bilmezdim ama bu kadar da emin değildim açıkcası.
Başlıktaki sorunun cevabına gelince, insanları fiziksel ya da zihinsel engelliler gibi kişilerin ellerinde olmayan durumlarla sınıflandırmam.
Yani benim içim hiçbir ayrımı yok.
Lefty aslında bunu sadece artık kabullenebildiğimi kendime ispatlamak için itiraf ettim biliyormusun.
Kafam ayıldıkça pişmanlığını hafiften hissetsemde, bu benim için çok büyük bir adım gerçekten.
İnsanları asla yaralarına göre ayırmamayı öğrendim ama bazen bazıları hep iyi günlerinde kalacaklarmış gibi ya da hiç başlarına yada yakınlarına gelmeyecekmiş gibi yaşıyor ve konuşuyorlar ya, işte buna tahammülüm kalmıyor.
Engelli demek bile bence çok ağır bir kelime.
Sadece, herkesten bir tık daha zor hayatlar diyorum ben bizlere
Ayırmayın kimseyi, engelli engelsiz diye.
Kimin ne olacağı hiç belli olmuyor.
yorumlar biraz sov geldi bana
Bence bu konu kilitlenmeli. Çünkü insanlar çok merhametsiz -görüldüğü üzere- ve açıksözlülük altında söyledikleri şeyler başkalarını kırabilir. Engelli çocuğu, kardeşi, annesi, sevdiği veya kendisi olan insanların bunları okuması hoş olmaz.