Anne, bir gün sana oturdum bir başkasının hayatını okur gibi kendi hayatımı anlattım.
Bittiğinde "..Ay Allah kahretsin ya ne kansız insanlar varmış.." dedin.
Sana hiç verdiğim mücadaleleri, kazandıklarım ya da kaybettiklerimi olduğu gibi anlatma fırsatım olmamıştı. Oysa okul yıllarında sen okul numaramı bildiğin için akademik başarılarım ya da başarısızlıklarımı bilir ve takdir edilirdin.
Ne oldu sonra büyüdüm sana ne kadar anlatıyorsam o kadar da anlatmadım.
Bir gün günlük yazdım içtiğimi ilk öyle öğrendin.
Ki ben bilerek bulacağın yerde bırakmıştım.
Babana tepki olarak yaptığın şeyi kendin yapıyorsun dedin o zaman.
Ama hiç hayata ya da insanlara kızınca onlara onların yaptıklarını yaparak ceza verdiğimi,
Yine de zararı benim gördüğümü bir anlamadın.
Ha bir de anne aslında..