Birşey saklı kalınca var olduğu gerçeği değişmezdi.
Eskiden görmezden gelir ve kaldığım yerden devam ederdim.
Şimdi aksine sonuna kadar kabulleniyor ve dile getiriyorum.
Lakin her doğru her yerde söylenmez cümlesi saltanatında konuşabiliyorum ancak.
Ha ileri gidince "sus artık.." diyen o bakışı görebiliyorum. Bazen ağzımdan kaçırmış gibi yaparak dürüstlük çizgisini "ağzında bakla ıslanmamak " eylemiyle geçiyorum.
Düşünüyorum da kabul edip konuşunca daha rahat oluyorum.
Büyük büyük dedem dermiş ya "Maraz olacağına, muraz olsun.."
İşte öyle.