bugün her zamankinden daha yavaş geçti sanki, kendimi kesmemek için zor tuttum... biraz sinir biraz bıkmışlık. aşırı saldım bugün ve zerre umrumda olmadı. benim iyiliğimi düşünmeyenler için vicdanımı sızlatamayacağım. oh neyse ki bitti bugün. evet gerçekten bitmeyecek sandım.
umarım can sıkıcı her şey son bulur.
benim için çok berbat geçti. fiziksel acılar, ruhsal sancılar. ilk kaybedişlerim, üzüntülerim derken dibi boyladım bu sene. bazen aydınlığa çıkabilmek için o dibi boylamak gerekiyormuş. -keşke olmasaydı- hızlı bi toparlanma sürecine girmiştim çünkü sonrasında. gerçi yine başa sarılıyor ama olsun, bir daha o dibi görmeyeyim yeter.
yeni şeyler ve yeni insanlar iyi geliyor. onların da iyiliği geçiciymiş gerçi de neyse.
zaman geçtikçe hevesimi kaybediyorum her şeyden. o yüzden öyle büyük şeylerde gözüm yok, sanıyorum hiç de olmadı. tabii ki beklentim yok ay şöyle güzel olsun böyle güzel olsun enerjisinde değilim ama iyi olsun. sağlıklı huzurlu bir yıl olsun. ihtiyacım var... senesinden değil de artık böyle bir sürece ihtiyacım var ya.
bir sürü insandan arındım. şaşkınlıklarım ve hayal kırıklıklarım doğrultusunda da sanırım arınmaya devam ediyorum. kendimi değiştirmeye, bazı konularda törpülemeye çalışıyorum. bazen zor oluyor bu arada, üzülüyorum bazı şeyler için. şu an çok daha fazla üzülüp ağlamaya ihtiyacım var aslında, terapi niyetine... her neyse. yine de düşe kalka devam ediyorum. olmasını istediğim şeyler hâlâ var. içim o kadar geçmemiş olabilir... anlık buhranıma kapılıp biraz abartmış olabilirim. evet evet. güzel olsun. istisnasız her şey diyeceğim ama mümkünatı yok, olabildiğince diyelim.
aman işte öyle.
üzüntünün acının ve kaybın olmayacağı, bol enerjili bekliyorum seni yirmi iki. umut da benim ekmeğim, nabiim...
o zaman daha tatlı anlarda görüşmek üzere günlüküm.