Ruha Ziyafet

Aşkinlik midir, egzistansiyalist mücadelenin parsellenmis ruhunu azad edebilen?
Ya da immanent maddesel sancilar mi, varolusu yeni boyutlara tasiyan?

Biz halen kendi bacagimizdan asilmaktayiz.

Süreyya' Alıntı:

Aşkinlik midir, egzistansiyalist mücadelenin parsellenmis ruhunu azad edebilen?
Ya da immanent maddesel sancilar mi, varolusu yeni boyutlara tasiyan?

Biz halen kendi bacagimizdan asilmaktayiz.

Genişletmek için tıkla ...

Ah sevgili Süreyya.
Walter Kranz'ın Antik Felsefesi'ndeki şiirsel anlatımı hissettim yazdıklarında, Kant ve Sartre'ın nabzıyla atarken sözcükler.
O kadar hoş ki.

Ve diyorum ki, diyalektik değişimlerde anlam: Sentezler için tezlerin nihayetinde.
Immanent ya da aşkınlık da var oluşun bilmecesi.
Hep daha öteye ve hikmete.
İşte tözün ilmeği, örüyorken bir bir kendisini.

Enfes müzik için de şükranlar. Geceye ne güzel eşlik etti.

Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı. Dünyaya olan kayıtsızlıkları bazen o kerteye varıyordu ki, kendilerine altın ve gümüşten, zevk ve safadan, lezzet ve şehvetten bir alem kurup, keder ve ızdırap fikirlerinin kafalarına girmesine izin vermiyorlardı.

Oysa, Uzun İhsan Efendi, Dünya'nın şahidi olmanın gerçek bir ibadet olduğunu sık sık söylerdi. Her insan şu ya da bu şekilde dünyayı okumalıydı. (…) Dünyaya şahit olmanın yolu ise maceranın kendisinden başka bir şey değildi. Yaşanılanlar, görülenler ve öğrenilenler ne kadar acı olursa olsun, macera insanoğlu için büyük bir nimetti. Çünkü dünyadaki en büyük mutluluk, bu Dünya'nın şahidi olmaktı.

Puslu Kıtalar Atlası (İhsan Oktay Anar)

Kar yağıyordu, tipiye dönüyordu.
Gökten yağan yetmiyor kar bir de yerden tozuyordu. Kar dursa; zirve rüzgârı yıldız ayazı. Kurtuluşu yoktu.
Öyle kısaydı ki gün; sabahla öğle ikindiyle akşam arasında vakit yoktu. Bir tek gece bitmiyordu.
Gecenin en karanlık vaktinde yalan, sabah bir türlü yakın gelmiyordu.
...
Gece her birini örttü siyah sütresiyle. Sabah beyazdı. Kar güneşi öyle bir aydınlattı ki buz tülünü, ışıltısından gözlerim kamaştı. Sanki hiçbir şey yaşanmamıştı. Öptüm her birini gözkapaklarından. Saçlarını okşadım. Pınarında donmuş gözyaşlarını kuruttum rüzgârımda. Her birini sırtında açılan nurdan kanatlarıyla Allah'a ısmarladım.
...
Kâğıt yoktu kalem yoktu, mahşer günü tanık benim, bu gecenin kaydı benim üzerime kesildi.

Nazan BEKİROĞLU

Yağmur şeffaftır. Durudur, berraktır… İçi-dışı birdir.
Yağmur aynadır. Gökyüzü sergisinde güneşin tüm renklerini yansıtabilir. Arzı gökkuşağıyla taçlandırır.
Yağmur gezgindir. Bulutların cevfinde uzun yolculuklar yapar. Adresine gelince de inmesini bilir.
Yağmur binektir. Yağmur meleğini şahadet âleminde gezdirir. Mülkünü melekûtuna teslim ve temsil ettirir.
Yağmur ikramdır. Cömertliktir… Canlı-cansız, kâfir-mü’min, zengin-fakir herkes içindir.
Yağmur sürprizdir. Tebdil-i kıyafetle ansızın gelir, ansızın gider. Daima hasretle beklenir.
Yağmur berekettir. Baharda tüm çekirdekler ve tohumlar onunla çatlar, yeşerir, büyür, çoğalır, çiçek ve meyve verir.
Yağmur duadır. “Faliku’n habbi ve’n-neva”dan “istidat lisanı”yla istemektir. Yağmursuzluk duanın vaktidir.
Yağmur aşktır. Şaire göre arz ile semanın evliliğidir. Gök gürültüsü de bu evliliğin düğün müziğidir. Bazısına göre ise artı yüklü bulutlar ile eksi yüklü bulutların evliliğinden doğan sevimli bir çocuktur.
Yağmur merhamettir. Semanın yeryüzüne acıyıp ağlamasıdır. Mevlana’nın deyimiyle “Bulutlar ağlamasa yeşillikler nasıl güler?”
Yağmur şefkattir. Bir annenin yavrusunu emzirmesi misali, âb-ı hayata muhtaç canlılara semadan inen şefkat pınarıdır.
Yağmur antikadır. Sanattır… Hidrojen ve oksijen gibi iki basit maddeden terkip edilmiştir. Basitliğiyle beraber milyonlarca canlı türünün sanatlı yaratılışının şifresidir.
Yağmur tasaffidir. Arzdaki suyun bulut fabrikasında arıtılmasıdır.
Yağmur nezafettir. Gökyüzünü ve yeryüzünü temizler, cilalar, parlatır.
Yağmur emirber neferdir. “Arş” emrini aldığında birkaç dakikada semayı doldurur. Bir komutanın emrini bekler gibi durur. İhtişamıyla birlikte, nazik bir şekilde tanelerini yeryüzüne indirir. Görevi bitince de gizli kışlasına çekilir.
Yağmur diriliştir, hayattır. Hayat kaynağıdır. Arzın en hayatî olayıdır.
Yağmur nimettir. Rahmet hazinesinden indirilir. Bu sebeple Kur’an’da ısrarla yağmur için “indirdik” denir. Zira veren el, alan elden üstündür.
Yağmur rahmet şerbetidir. Geniş yeryüzü sofrasının misafirlerine gökyüzünden ihsan edilen bir iksirdir.
Yağmur cisimleşmiş rahmettir.

(Alıntı)

Özgürlük bir insanın sahip olduğu en büyük hazinedir. Başka birinin boyunduruğu altında olmamak, her kararınızı kendi hür iradenizle vermek, az da olsa onurlu bir şekilde kazandığınızı yemek çok değerli şeylerdir.
Başkasının karşısında el pençe divan durup zengin olacağımıza, kendi ekmeğimizi yiyip, kendi ruhumuzun efendisi olmamız daha değerlidir...

Sadi Şirazi - Gülistan

Kei' Alıntı:

" Mükemmel olmadığımı biliyorum ve mükemmel olmak için yaşayamam.
Parmaklarınızla beni göstermeye başlamadan önce ellerinizin temiz olduğundan emin olun! "

Bob Marley​

Genişletmek için tıkla ...

Çok teşekkür ederim Kei. Keyifle dinliyorum.
Bu da sizin için.

Çavla n' Alıntı:

Çok teşekkür ederim Kei. Keyifle dinliyorum.
Bu da sizin için.

​

Genişletmek için tıkla ...

Çok teşekkür ederim @Çavla n Amalie 2001 izlediğim ve piyanoya beni aşık eden bir film oldu sanırım piyano çalmama neden olan en büyük pay sahibi

Kei' Alıntı:

Çok teşekkür ederim @Çavla n Amalie 2001 izlediğim ve piyanoya beni aşık eden bir film oldu sanırım piyano çalmama neden olan en büyük pay sahibi

Genişletmek için tıkla ...

Ne kadar güzel. Kei,hayran oldum, tebrikler. Zor, bir o kadar derin bir müzik aleti piyano.
Amelie piyanoyu gerçekten kitlelere sevdirdi.
Sanat insan ruhunun en yalın bir o kadar da özlü yansıması; sanatla içli dışlı insanın kötü olamayacağını düşünürüm hep.