Ölümü en iyi anlatan cümle...

Aze
  • Kullanıcı Aze
  • Başlangıç tarihi Başlangıç tarihi
  • - Forumsal Sözlük
🕒 Konu sahibi 20 saat önce aktifti
Stockholm Sendromu' Alıntı:
2004 temmuz.
acıya, gözyaşına alışılıyor insan yabani bir tek yokluğa çare yok. başın sağ olsun tekrardan.
Genişletmek için tıkla ...
En kötüsüde alışmak..acılar özlem sıradanlaşıyor seninde başın sağ olsun.ufak yaşta kaybetmek ile olgun yaşta kaybetmek arasında fark var.daha çok bağlanıyorsun sevdiklerine
 
Bilmem daha önce hiç ölmedim. Ölenlerden bahsedecek olursak ölüm onlar için başlangıç bizim için ise ibret mi bilmiyorum ya Nihat hocaya bağlanmalı :d
 
"söyleyin
aynada iskeletini
görmeye kadar varan kaç
kaç kişi var şunun şurasında.
...
varsın bende biriksin
durgun suyun sayhası
yumuşatmayı bilen ateş
öğüt sahibi toprak
nasıl olsa geri verecek
benim kılıcımı."
 
Acıda, sevinçte, hüzünde... Hiçbir zaman ve hiçbir yerde asla o anları paylaşamayacağınızı bilmek..
 
onun şuanda ağzından burnundan böcekler giriyor, beynini falan yiyolar ve o hiçbir şey yapamıyor.
 
Ölümden korkmak anlamsızdır, çünkü yaşadığımız sürece ölüm yoktur, ölüm geldiğinde ise artık biz yokuz.
 
Bir ormanda tutup onu
Bağladılar ağaca
Yumdu sanki uyur gibi
Gözlerini usulca

Bir soğuk yel eser
Üşür ölüm bile
Anlatır akan kanı
Beyaz sesiyle

Diz çöktüler karşısında
Sonra ateş ettiler
Parçalanan yüreğine
Yuva kurdu mermiler

Bir soğuk yel eser
Üşür ölüm bile
Anlatır akan kanı
Beyaz sesiyle

Gelip kondu bir güvercin
Ellerine o gece
Kırmızı bir çelenk oldu
Bileğinde kelepçe

Bir soğuk yel eser
Üşür ölüm bile
Anlatır akan kanı
Beyaz sesiyle
Ülkü Tamer
Genişletmek için tıkla ...
 
Ölüm, nefesin bittiği ama izinin kaldığı andır.

Ölüm, sessiz ama kaçınılmaz bir gerçek. Bazen bir vedadır, bazen de sonsuz bir huzur. İnsan gider, ama izi kalır. Bir sözde, bir hatırada, bir yürekte. Aslında ölüm, bize fısıldadığı en derin sırdır.
 
uyuyunca ablamın öldüğünü unutuyordum. uyanınca ölüm haberini yeniden almışım gibi oluyordu, ağlamaya başlıyordum. ağlarken aklıma başka hüzünlü şeylerde düşüyordu. sonrasında o an hangisine ağladığımı unutuyordum. cenaze ritüellerinin neden icat edildiğini, ne işe yaradığını o zaman anladım. acıyı sindirme, gidenin gittiğini kabullenme amaçlıydı her şey, tabi yetmiyor. bilinçaltımın olanları sindirmesi, sabahlarımın normalleşmesi aylar aldı.

"gitti vadesiz gencecikken
yigitken, güzelken, incecikken
ölüm, adın kalleş olsun"
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri