Gereksiz ve yerli yersiz tüm neşelerimi, mütemadiyen beni ziyaret eden kaygılarımı, tüm endişelerimi ve dahildir ki sevgimi daima ve dünden, bugünden, ezeli evvelden ne varsa hatıra kalan. Tamamını yarına sakladım.
Çünkü bugün yorgunum. Çünkü yalın ayak yürümek öğretilmedi. Ama öğretilseydi yürürdük. Sesteki kininizi yutmayı da öğretmemiş olacaklar ki hala duyabiliyorum. O yüzden sesteki kin yutulursa konuşuruz. Zihindeki asılsız ve çirkin tahayyüller silinirse doğruyu da düşünürüz. Yorgunum ama bugün. Belki başka sefere. Kimbilir belki yarın, belki yarından da yakın.
:T: