la mariposa

M
⚪ Konu sahibi son olarak 2991 gün önce görüldü
Günler gunler sonra Merhaba.
Biliyor musun sayfa öyle umutsuzdum ki. İçimden kimse ile konuşmak gelmiyordu yazmak istedim.
Nihayet babam böbrek nakli oldu. Annem babama böbreğini verdi. Ne sevgi ama. Annem ve babam olduklari icin değil ama öyle bir hayat arkadaşı istiyorum.
Babam ve annem gibi olalım istiyorum yarimle .
 
Bunun dışında buralarda da hava soğuk ama hasta falan değilim diyen rahmetli Kayahan gibiyim.
Çamaşırları astım. Malum kış ayi olduğundan çamaşırliga astım odanın birine o nasıl bi yumuşatıcı kokusu aman yarabbi her yere yayildi.
Mis gibi kokuyor beni mutlu ediyor.
Bu arada telefonum 2 gündür hiç susmadi.
Tek tesellim babacığım yogun bakımdan çıktı bugün konuştum aşırı içim rahatladı ziyaret edemiyoruz elimizden dua etmekten başka bir şey gelmiyor Allah hasta olan ve hastanedeki herkesin yardımcısı olsun.
Hala ameliyathane önünde geçirdiğim 7 saatin etkisindeyim sanırım hayatımda en çaresiz hissettiğim anlardan biriydi.....

Ha bu arada sanırım evleniyorum şaka değil gerçek.
 
Balayına bali ye gitmek istediğimi söylüyorum;
14 saat 45 dk uçuş o da Endonezya'ya.
Bali ye daha yol var.( o kadar yolu hayatta gitmez ama bi umut )
Neyse bunu geçiyorum karşılığında aldigim cevap şu ;
Orada tsunami olur.
Ben şok. Ben iptal.

Bari fas'a gidelim olmaz mı?
Marrakesh veya Casablanca da olur razıyım.
Babamın evinde ne tatiller gördüm.
 
Insanlarin bu kadar gerzek, bu kadar vicdansiz, bu kadar pis olabilmeleri sizi de insan olmaktan utandirmiyor mu? Her gun kotuluk goruyoruz.
Cesit cesit kotuluk. İki guzel sey gorunce sarilip aglamak istiyoruz boyle bir hayata mahkumiyeti kim dusunmus tebrik ederim.
 
77L6Pl.png



İtiraf etmeliyim cok tatlı bir annem var.
 
Hep biz kırılıyor, biz üzülüyoruz...
Hep bize hata yapılıyor, biz sömürülüyoruz...
Oysa ki biz hiç kalp kırmıyoruz...
Öyle mi?
Çok yanılıyoruz... Ben herkes gibi değilim diyoruz.
İşte onu herkes diyor...
Böylece herkes oluyoruz
Uzaydan bakınca dünya görünmüyor nerdeyse.
Biz hala kendimizi çok önemli sanıyoruz...
Feci yanılıyoruz...
Bazen de kendimizi yerin dibine sokup,
Tanımadığımız kişileri gözümüzde ilahlaştırıyoruz.
Onlar da bir yerde kalp kırıp, yalan söylüyor...
Yıllarca tanıdığımız insanlar bile sürpriz yumurta gibiyken, tanımadığımız kişilere gereksiz anlamlar yüklüyoruz...
Onlar osurmuyor falan sanıyoruz...
Yanılıyoruz...
İrademizle hareket ettiğimizi sanıyoruz.
Güya kararlarımızı kendimiz alıp uyguluyoruz ve sonuçlarından pişman olmuyoruz.
Oysa ki yüzyıllardır komşunun, arkadaşın, ailenin, ve tüm çevrenin topluca aldığı kararları uyguluyoruz.
Oturacağımız yeri bile cep telefonunu şarja takacağımız prize yakınlığına göre seçerken,
kendimizi iradeli falan ilan ediyoruz.
Tabii ki yanılıyoruz..
Sosyal medyanın yarattığı hayatlara bakıp iç çekiyoruz ve herkes çok mutlu, çok güzel, çok akıllı,çok zengin, çok dertsiz sanıyoruz...
Oysa ki o nur inmiş gibi görünen, pürüzsüz selfienin sokakta görseniz tanıyamayacağınız sahibesi, bir gün önce aşkitosuyla çılgınlar gibi mutlu bir fotoğraf yüklerken; bir yandan da aşkitosunun eski sevgilisinin son telefon aramalarında neden yer aldığını Sherlock Holmes titizliğiyle çözmeye çalışıyor...
Kimse o kadar pürüzsüz ve mutlu değil...
Ve biz de sandığımız kadar mutsuz değiliz..
Sadece yanılıyoruz...
 
Canım sayfa Sevgilimi seviyorum . Şaka gibi değil mi?
Çünkü ben kolay kolay birini sevemedim ağız tadiyla.
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri