-
Foruma hoş geldin 👋, Ziyaretçi
Forum içeriğine ve tüm hizmetlerimize erişim sağlamak için lütfen foruma kayıt olun veya giriş yapın. Üyelik tamamen ücretsizdir ve sadece birkaç dakikanızı alır.
Çok eski bir web tarayıcısı kullanıyorsunuz. Bu veya diğer siteleri görüntülemekte sorunlar yaşayabilirsiniz..
Tarayıcınızı güncellemeli veya alternatif bir tarayıcı kullanmalısınız.
Tarayıcınızı güncellemeli veya alternatif bir tarayıcı kullanmalısınız.
⚪
Konu sahibi son olarak 659 gün önce görüldü
Yıllarca evveldi, seslendirmiş idim bu yazıyı.Ama bulamadım.Silinmiş.Hep ihtiyaca binaen olduğundan paylaşmakta sakınca görmüyorum.
Ha bir de okurken dinlenecek şarkı bırakıveriyorum şuraya.
[YOUTUBE]7I3jcoDINs0[/YOUTUBE]
Gelsin alıntı;
Yorgun bir şehir. Aslında yorgun bir şehir diye bir şey yok. Yorgun insanlar var, bu şehirde yaşayan. Ben de onlardan biriyim. Bedenim yorgun, beynim yorgun, gönlüm yorgun.
Sıkıldım artık insanlardan. Buradan. Her döndüğüm köşe başından. Bana her sabah selam veren simitçiden ve her akşam geçerken bana bakan o yaşlı adamdan. Kimse,benden bir başkasını aramamalı artık. Ben o adamın torunu değilim. Ne de o benim dedem olabilir.
Sıkıldım artık. Bedenime umarsızca, dokunulmasından. Belki güzel bir söz duyarım sevdasıyla geçirdiğim saatlerden, günlerden, hatta yıllardan. Üstelik hiçbir şey duymamaktan.
Sıkıldım artık insanlardan. Umut etmekten, rol kesmekten, kırılmaktan. Kırılmamış gibi yapmaktan, kırgınlıklarımı unutmuşcasına davranıp tekrar tekrar kırılmaktan.
Sıkıldım artık . Belki bir gün...diye dilekler dilemekten.
Sanki herkesi ben kurtaracakmışım gibi hissedip, Robin Hood olmaya çalışmaktan.
Sıkıldım ben artık insanlardan. Beni hiçe sayıp, yalan söylenmesinden Yalanları bilip de bilmemezliğe gelmekten. İdare etmekten. Kıyaslanmaktan.
Sıkıldım insanlardan artık. Çıkar için yaşayanlardan. Bunların benim çevremde olmasından. Bu insanlara hiç bir şey anlatamamaktan.
Sıkıldım artık insanlardan. Detaylarla uğraşmaktan. Hayatın her taşına dokunmaya çalışmaktan. Her dikenine elimi kolumu batırmaktan. Birini iyileştirmeden bir diğerine dokunmaktan.
Sıkıldım diyorum artık insanlardan. Elindeki fırsatları değerlendirmeyen, bunları hiç görmeyen ve üstüne üstlük fırsat doğurmaya çalışan doyumsuz, bilinçsiz, kendini yetiştirmeyen kör ve sağır insanlardan. Bu insanların gözü kulağı olmaya çalışmaktan.
Ben sıkıldım artık insanlardan. Gidin bir başka kahraman bulun kendinize. Bu roman bitiyor artık. Rüyanıza bile giremedi. Kötü bir karakter bu. İyi oturmamış, çelişkili ve yabancı size.
Gidin bulacağınız diğer kahramanla yemek yiyin, için, gülün, sevişin, kavga edin, dövün, öldürün. Ne yaparsanız yapın ama doğru zamanda yapın.
Ben, sıkıldım artık bu romandan. Bitsin artık.
Çok kalın diye okumak istemediniz bile. Korktunuz.
Oradan buradan karıştırdınız sayfalarımı.
Belki sonumu öğrendiniz ama hiç anlayamadınız…
Ha bir de okurken dinlenecek şarkı bırakıveriyorum şuraya.
[YOUTUBE]7I3jcoDINs0[/YOUTUBE]
Gelsin alıntı;
Yorgun bir şehir. Aslında yorgun bir şehir diye bir şey yok. Yorgun insanlar var, bu şehirde yaşayan. Ben de onlardan biriyim. Bedenim yorgun, beynim yorgun, gönlüm yorgun.
Sıkıldım artık insanlardan. Buradan. Her döndüğüm köşe başından. Bana her sabah selam veren simitçiden ve her akşam geçerken bana bakan o yaşlı adamdan. Kimse,benden bir başkasını aramamalı artık. Ben o adamın torunu değilim. Ne de o benim dedem olabilir.
Sıkıldım artık. Bedenime umarsızca, dokunulmasından. Belki güzel bir söz duyarım sevdasıyla geçirdiğim saatlerden, günlerden, hatta yıllardan. Üstelik hiçbir şey duymamaktan.
Sıkıldım artık insanlardan. Umut etmekten, rol kesmekten, kırılmaktan. Kırılmamış gibi yapmaktan, kırgınlıklarımı unutmuşcasına davranıp tekrar tekrar kırılmaktan.
Sıkıldım artık . Belki bir gün...diye dilekler dilemekten.
Sanki herkesi ben kurtaracakmışım gibi hissedip, Robin Hood olmaya çalışmaktan.
Sıkıldım ben artık insanlardan. Beni hiçe sayıp, yalan söylenmesinden Yalanları bilip de bilmemezliğe gelmekten. İdare etmekten. Kıyaslanmaktan.
Sıkıldım insanlardan artık. Çıkar için yaşayanlardan. Bunların benim çevremde olmasından. Bu insanlara hiç bir şey anlatamamaktan.
Sıkıldım artık insanlardan. Detaylarla uğraşmaktan. Hayatın her taşına dokunmaya çalışmaktan. Her dikenine elimi kolumu batırmaktan. Birini iyileştirmeden bir diğerine dokunmaktan.
Sıkıldım diyorum artık insanlardan. Elindeki fırsatları değerlendirmeyen, bunları hiç görmeyen ve üstüne üstlük fırsat doğurmaya çalışan doyumsuz, bilinçsiz, kendini yetiştirmeyen kör ve sağır insanlardan. Bu insanların gözü kulağı olmaya çalışmaktan.
Ben sıkıldım artık insanlardan. Gidin bir başka kahraman bulun kendinize. Bu roman bitiyor artık. Rüyanıza bile giremedi. Kötü bir karakter bu. İyi oturmamış, çelişkili ve yabancı size.
Gidin bulacağınız diğer kahramanla yemek yiyin, için, gülün, sevişin, kavga edin, dövün, öldürün. Ne yaparsanız yapın ama doğru zamanda yapın.
Ben, sıkıldım artık bu romandan. Bitsin artık.
Çok kalın diye okumak istemediniz bile. Korktunuz.
Oradan buradan karıştırdınız sayfalarımı.
Belki sonumu öğrendiniz ama hiç anlayamadınız…
Merhaba içimde en güzel şarkıları söylediğim,
En güzel dizeleri sıraladığım,
Ve en güzel yerinde sakladığım kalbimin.
Nasılsın?
Sormaya hakkım olmasa bile sen cevapla bunu.
Nicedir içinde bir yükün altında ezildiğini hissediyorum.
Sanki ilk fırsatta bi avazda birine anlatıp kurtulmak istiyor gibisin.
O "biri" olmak için neler vermezdim bi bilsen.
Ama madem o ben değilim.
Hissettiklerimi yazarak için(m)i
Dökmek isterim.
Eğer istersen toparla ve bizden uzaklara savur.
Çok özlüyorum bu aralar seni.
En umulmadık şarkılarda,
Şiirlerde sana ağlıyor buluyorum kendimi.
Bi gülüş mesela.
Nasıl ağlatır ki bi gülüş.
Senin ki ağlatıyor beni.
Gün be gün kalbim kararıyor.
Sensiz daha rotasız ve anlamsız oldum.
Gelmeni beklemiyorum.
Zaten istemeye hakkım da yok.
Ama gelsen keşke.
Çünkü artık rüyalar yetmiyor..
En güzel dizeleri sıraladığım,
Ve en güzel yerinde sakladığım kalbimin.
Nasılsın?
Sormaya hakkım olmasa bile sen cevapla bunu.
Nicedir içinde bir yükün altında ezildiğini hissediyorum.
Sanki ilk fırsatta bi avazda birine anlatıp kurtulmak istiyor gibisin.
O "biri" olmak için neler vermezdim bi bilsen.
Ama madem o ben değilim.
Hissettiklerimi yazarak için(m)i
Dökmek isterim.
Eğer istersen toparla ve bizden uzaklara savur.
Çok özlüyorum bu aralar seni.
En umulmadık şarkılarda,
Şiirlerde sana ağlıyor buluyorum kendimi.
Bi gülüş mesela.
Nasıl ağlatır ki bi gülüş.
Senin ki ağlatıyor beni.
Gün be gün kalbim kararıyor.
Sensiz daha rotasız ve anlamsız oldum.
Gelmeni beklemiyorum.
Zaten istemeye hakkım da yok.
Ama gelsen keşke.
Çünkü artık rüyalar yetmiyor..
Babama hem iyi geceler hem de iyi yolculuklar öpücüğü verdim aynı anda.
Küçükken onları öpmeden uyuyamazdım.
Neden sonra öpmeyi bıraktım bilmiyorum.
Belki sevginin üzerine öfke yükü bindi ve altında kaldı.
Şimdi hala aynı yük var evet.
Ama sevgim onca enkazın altından bi parmağını uzatmıştı tuttum.
Çıkarıyorum gün be'gün.
Tek uğramadığı yer yine kendim.
Küçükken onları öpmeden uyuyamazdım.
Neden sonra öpmeyi bıraktım bilmiyorum.
Belki sevginin üzerine öfke yükü bindi ve altında kaldı.
Şimdi hala aynı yük var evet.
Ama sevgim onca enkazın altından bi parmağını uzatmıştı tuttum.
Çıkarıyorum gün be'gün.
Tek uğramadığı yer yine kendim.
Garip birseyi fark ettim bugün ve anladım ki evet kimse bu dünyada yaşattığını yaşamadan ölmüyor.
Allah'ın nükteli adaletini gördüm ve önce yıkılıp sonra da ona şükrümü sundum.
Eğer hala hatalarımdan döneceğim yolum olmasa beni böyle sınamaz yahut cezalandırmazdı. Klasik tabirle gittiğin yol engelsiz ise o seni bi yere götürmüyordur.
Gidiyorum bilmiyorum nerelere.
Ama kırılan ve kırdığım tüm kalplerin bedelini usul usul ödüyorum.
Ölçüsüz bi adalet bu.
Ama tecelli ediyor hissettirmeden.
Yavaş yavaş Benim kalbimi kıranları da layık oldukları olaylarla görmek istiyorum.
Çok amin.
Allah'ın nükteli adaletini gördüm ve önce yıkılıp sonra da ona şükrümü sundum.
Eğer hala hatalarımdan döneceğim yolum olmasa beni böyle sınamaz yahut cezalandırmazdı. Klasik tabirle gittiğin yol engelsiz ise o seni bi yere götürmüyordur.
Gidiyorum bilmiyorum nerelere.
Ama kırılan ve kırdığım tüm kalplerin bedelini usul usul ödüyorum.
Ölçüsüz bi adalet bu.
Ama tecelli ediyor hissettirmeden.
Yavaş yavaş Benim kalbimi kıranları da layık oldukları olaylarla görmek istiyorum.
Çok amin.
Hayat ne garip.
Daha dün çok sevdiklerini artık hiç sevmiyorsun.
Ve hatta onlar için göze aldıklarını düşünüyorsun.
Ve değmezmiş diyorsun.
Ve bunu hayatta sayısız kez yaptığın halde aynı hataya düşmekte ısrarcı oluyorsun.
Yetmiyor.
Önyargı ile baktığın insanları ise aynı süreçte sevmeye başlıyorsun.
Bu sana hayatın "6. His ayağına yaptığın ön yargılarını al gözüne sokuyorum"
Deme şekli.
Daha dün çok sevdiklerini artık hiç sevmiyorsun.
Ve hatta onlar için göze aldıklarını düşünüyorsun.
Ve değmezmiş diyorsun.
Ve bunu hayatta sayısız kez yaptığın halde aynı hataya düşmekte ısrarcı oluyorsun.
Yetmiyor.
Önyargı ile baktığın insanları ise aynı süreçte sevmeye başlıyorsun.
Bu sana hayatın "6. His ayağına yaptığın ön yargılarını al gözüne sokuyorum"
Deme şekli.
Hayatımın yaşamakta olduğum bi evresinde takılıp kaldım.
Adeta koskoca resim var ve ben koskoca kararsız bi darbeyim kendi hayatımda.
Bi figür olayım mı yoksa öyle mi kalayım bilemeden yaşıyorum.
Ve beni bu hale getirenleri asla affetmeyeceğim!
Adeta koskoca resim var ve ben koskoca kararsız bi darbeyim kendi hayatımda.
Bi figür olayım mı yoksa öyle mi kalayım bilemeden yaşıyorum.
Ve beni bu hale getirenleri asla affetmeyeceğim!
Bi şehirim bu gece.
Gaziantep'ın sıcak gündüzü, soğuk gecesi.
Şanlıurfa'nın gece gündüz bunaltan sıcağı.
İstanbul'un kalabalık içinde yalnızlığı.
Erzurum'un yerden Hiç kalkmayan karı.
Adıyaman'ın sıcakkanlı insanları.
Ve birçok şehir gibiyim kendime.
UZAK.
Gaziantep'ın sıcak gündüzü, soğuk gecesi.
Şanlıurfa'nın gece gündüz bunaltan sıcağı.
İstanbul'un kalabalık içinde yalnızlığı.
Erzurum'un yerden Hiç kalkmayan karı.
Adıyaman'ın sıcakkanlı insanları.
Ve birçok şehir gibiyim kendime.
UZAK.