Oyun Karalama Defteri

Forumsal
Forum oyun
⚪ Konu sahibi son olarak 22 gün önce görüldü
2019-2022 yılları arasında başakşehir sanayi bölgesinin kalabalığından şikayet ederdik. site içinde bile arabalara park yeri bulmakta zorlanırdık. esnafcılığın nirvanası yaşanırdı oralarda: "abla, bir fotokopi çeksene be." "abla, sizde fax var mı?" "abla, şunu bırakıyorum, ahmet abi alacak." dfkjghdf geçerken bir avuç da olsa fındık bırakan, kutlanan doğum günü sonrası pasta getiren, yemek söylerken bize de söyleyen güzel insanlarla birlikte geçirilen yıllar... şimdi buraya taşındık, kapı bile telefon onayıyla açılmalı bir yer. esnafcılığı özledim desem yeridir. dost yüzüne hasret kaldık ya.... buradan komşularım @glu ve @Kim çağrımdır: arada geçerken biriniz bir avuç fındık bırakın, beni oğuz atay yalnızlığına mahkum etmeyin........
 
ülen sarıyı da hiç sevmem ha, bu nasıl bir sanat eseridir böyle allahım yarabbim sen affet sarı desen değil turuncu hiç değil bir garip bir acaip bir şey bu cümleye bak agzını yiyim ya kendimin
 
Swat' Alıntı:
sonuna kadar iki yüzlü , odun , öküz kararsız vurdum duymaz umursamaz neşeli eğlenceli olduğum dahilin de hem fikirler
Genişletmek için tıkla ...

Kendinize acımasız davranma konusunda neden bu kadar gönüllü olduğunuzu ara ara merak ediyorum.

Teşekkürler.
 
hayatta bazı şeylerin karşılığını almak her zaman kolay olmuyor ama seni zorlaması alacağın minicik bir karşılığı bile sunulacak olan kocaman kocaman şeylerden daha değerli kılıyor. bugün tam da o minicik karşılığı aldığımı hissetmenin mutluluğunu yaşıyorum. normalde yolumun hiç kesişemeyeceği ya da çok zor bir ihtimalle kesişebileceği, belki ulaşmak için randevular kovalamam, müsaitliğini beklemem gereken çok değerli birinden aldığım mail, düşüncelerimi aktarış şeklimin bir yerlerde doğru karşılık bulduğunu hissettirdi. biz bu yola yeni çıkmadık, geri de dönmedik, hep vardık diye artistlik yapasım bile geldi ama onu sonraya saklıyorum. aldık, verdik, çoktan kabul ettik, oldu. muck kendime. :emoji_dizzy:
 
bu kitaplığım, liseden kalma; rahmetli babam yaptırmıştı. o zamanlarda gördüğüm en büyük kitaplıktı, sevinçle “ne kadar büyükmüş baba!” deyip kucağına atladığım gelir hep aklıma. şimdi ise gözüme kocaman gelen kitaplığa sığamıyorum; rafların önü, arkası neredeyse dolu. tüm kitaplar içerisinde okumadığım, sırası bir türlü gelmeyen on tane kitap ya vardır ya yoktur. pandemi döneminde iki koli kitap ayırıp belediyeye vermiştim güç bela. hüzünleniyorum, çünkü hepsi benim bebeklerim gibi. sanırım yine bir temizlik yapmanın zamanı gelmiş. karar vermek kadar ayıklamak da çok zor oluyor benim için. kitaplığı değiştireyim diyorum, o da babamdan kalan bir parçam gibi; yapamıyorum. en iyisi ayıklama işini biraz daha erteleyeyim.


IMG_3019.jpeg
 
Stockholm Sendromu' Alıntı:
bu kitaplığım, liseden kalma; rahmetli babam yaptırmıştı. o zamanlarda gördüğüm en büyük kitaplıktı, sevinçle “ne kadar büyükmüş baba!” deyip kucağına atladığım gelir hep aklıma. şimdi ise gözüme kocaman gelen kitaplığa sığamıyorum; rafların önü, arkası neredeyse dolu. tüm kitaplar içerisinde okumadığım, sırası bir türlü gelmeyen on tane kitap ya vardır ya yoktur. pandemi döneminde iki koli kitap ayırıp belediyeye vermiştim güç bela. hüzünleniyorum, çünkü hepsi benim bebeklerim gibi. sanırım yine bir temizlik yapmanın zamanı gelmiş. karar vermek kadar ayıklamak da çok zor oluyor benim için. kitaplığı değiştireyim diyorum, o da babamdan kalan bir parçam gibi; yapamıyorum. en iyisi ayıklama işini biraz daha erteleyeyim.


Ekli dosyayı görüntüle 101821
Genişletmek için tıkla ...
Jane Eyre <33
Ben de salona tüm duvarı kaplayan bir kitaplık hayal ediyorum nasipse…
Babacığının mekanı cennet olsun…
 
Günde 6759 saat tiktok izlediği için göz kuruluğu yaşayıp ilaçlar kullanan arkadaşımın Mükremin'in şu elbisesini gördün mü ya diyerek ekranı gözümün içine sokması...
Bunu sadece gerçek tiktok bağımlıları anlar. ( mesela Yabani ajnsjjsjsjsj )

chytjc5.jpg
 
  • Üzgün
Tepkiler: ne
Stockholm Sendromu' Alıntı:
bu kitaplığım, liseden kalma; rahmetli babam yaptırmıştı. o zamanlarda gördüğüm en büyük kitaplıktı, sevinçle “ne kadar büyükmüş baba!” deyip kucağına atladığım gelir hep aklıma. şimdi ise gözüme kocaman gelen kitaplığa sığamıyorum; rafların önü, arkası neredeyse dolu. tüm kitaplar içerisinde okumadığım, sırası bir türlü gelmeyen on tane kitap ya vardır ya yoktur. pandemi döneminde iki koli kitap ayırıp belediyeye vermiştim güç bela. hüzünleniyorum, çünkü hepsi benim bebeklerim gibi. sanırım yine bir temizlik yapmanın zamanı gelmiş. karar vermek kadar ayıklamak da çok zor oluyor benim için. kitaplığı değiştireyim diyorum, o da babamdan kalan bir parçam gibi; yapamıyorum. en iyisi ayıklama işini biraz daha erteleyeyim.


Ekli dosyayı görüntüle 101821
Genişletmek için tıkla ...
IMG_4527.jpeg

Kafayı yersin …..
 
Umarım sadece elbiseyi gözümüzün içine sokarlar :) balon g*tü her görüşüm de iğne ile patlatmak istiyorum @Alavarez
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri