Çok uzun bir aradan sonra kendimi izlediğim anda, aşık olduğum insanın yüzünü görür gibi oluyorum. Her gün aynı şehrin, aynı sokaklarını eskitirken, istemeden kulak misafiri olduğum konuşmalarda ismini duyuyorum. Hemen hızlı hızlı adımlarla oradan uzaklaşıyorum. Başımı çevirip, o ismin sahibini aramaya bile cesaretsiz gözlerim. Ayaklarım, isminin geçtiği yerden uzaklaşırken, kulaklarım orada kalalım dercesine ismin sahibinden gelecek bir ses bekliyor. Ya sensen?
Serkan Özel // Sıcak Ayaz