Hüzün Kovan Kuşu

Derdimi anlatamıyorum ki. neler söylemek istiyorum ama olmuyor ki. Ben böyle şansın içine ediyim lan. Kırk yılın başı belki doğru dürüst bir şey yaşayacaktım. Benim hayatım da ne zamandan beri güzel bir şey olmadı. Sen biliyorsun lan bunu sayfa. Her şeyi sana anlatıyorum ben. Nasıl bir talihtir bu ya. O çok gerçek, o kadar prırıl pırıl ki. Açık açık, yani yalan yok net. Ben bu hayatın çamurlarında debeleniyorum, hayatımda ki herkes yalan belki hayatım da bir yalan çünkü artık bunu bile düşünüyorum. Herşey yalan. Bir şey mi yolunda gitmez ya. Ulan bir şey mi yolunda gitmez ya. Neye elimi atsam taşamı döner ya. Bir insanın hayatında hiç güzel bir şey olmazmı ya. O belki benim şansımdı. Şans hiçmi gülmaz lan. Çok güzel şeyler olacak senin hayatında deme bana. Çünkü ben umudu kestim artık.​

Bu hayatta çok sınavdan geçtim ben çok engeli aştım. Karşıma o çıktı. Serseriydim içip sıçan bir adamdım. Son parasına kadar içen bir adamdım. Sonra o geldi işte onu tanıdım. Çok sevdim lan onu çok. Sevgimden başka da bir şeyim yoktu işte öyle düşün. Hiç bir şey ayıramaz diyordum artık lan. Bir anda nasıl değişiyor lan insanın hayatı. Bir cümle duyuyorsun ve herşey yok oluyor. Her şey bitiyor bir anda. Geriye derin sonsuz bir çaresizlik kalıyor. Sen bir çıkış yolu arıyorsun kendine. Çıkış yolunu ararken içinde ki umut hep canlı kalıyor. Peki napıyım. Kime isyan ediyim kime kızıyım. Kaybettiğim yüzlerce insan, oğlum kaybettiklerimin acısını bile unutturmuştu lan bana. Lan ben neler gördüm neler yaşadım oğlum, o bir gülüşüyle hepsini unutturuyordu lan bana. Ben napıyım lan şimdi. Lan anamın babamın arkadaşlarımın acısını unutturmuştu lan bana o. Lan oğlum ben kime isyan ediyim şimdi lan. Bu siktiğimin dünyasınamı ? Sonra durup düşünüyorsun, Biraz zaman geçince bir düşünüyorsun sonra kızıyorsun lan kendine çok kızıyorsun. Onunlayken yapmadığın şeyler için. Ertelediklerin için nefret ediyorsun kendinden. İşte o yüzden 2 sene öncesine geri dönmek istiyorum. Çünkü 1 dakika bile o kadar önemli ki. Ama şu var ki yaşadığını biliyorum en azından. Bunun için bile Tanrıya teşekkür etmek gerekiyor. Başka türlü bir acı çekiyorum şuan da. Yanımda değil ama biliyorum ki yaşıyor. Biriyle olsun ya da olmasın ve mutlu olduğunu biliyorum. Varken yokluğuna mahkum olmak acıların en büyüğü. Birini gerçekten sevmek onun mutluluğuyla mutlu olmak demektir. O mutlu olsun yeter bana. Canım çok yanıyor hala ama yine de o mutluysa gerisinin amına koyum. Unutmak kolay değil...

Amına koyum bu dünyanın ben​

İnsanı delik deşik eden sessizlikler var, geceyi bölen çığlıklardan daha beter. Ve sen o sessizlikte ne demek istediğimi anladın. Çünkü sen de çocukken bir kuş olmak istemiştin. Yakınmadan, ortalığı ayağa kaldırmadan acı çekmeyi öğrenmek hayli zamanını almıştı. Beni anladığında o kadar şefkatle baktın ki, sanki gözlerinle saçlarımı okşadın, gözlerinle ellerimi tuttun ve aynı gözlerle kahvaltına devam edebilirsin dedin.

Selamun aleyküm ben geldim​

Bayram gelmiş neyime, biz de bayramlar böyle​

Öyle kolay değil bazı şeyleri sırtında taşımak. Sırtından alıp kalbinde beslemek. Hiç kolay değil birine ısınmak ona her şeyini dökmek. Anlamayacak bir şey yok bu yazı seni beni bütün ilişkileri alır içine. Midesi o kadar geniş ki .. Neden olduğun, hayalini kurduğun, özlediğin, alıştığın şeyi bırakmak ne zor. Bazen içinden bu cümlelerimi okuyorsan ve bütün o "Görüldü"leri hepsi sana hediyem olsun demek istersin. En sansürlü haliyle. Oysa ne masum başlamıştık sevmeye sevilmeye. Çok güzel gittiği için mi oldu tepe taklak olmalar yatakta uçurumdan düşer gibi uyanmalar ? Madem gidiyordun adına yakışanı neden yapmadın ? Gerçi senin iki adın var. Sen kimseye bağlı kalamazsın kimsenin olamazsın kimse de sana sahip olamaz. Özgür gibi gözüksen de sen zincirlerine bağlı, geçmişte sıkışmış bir çocuksun hala.

Eskilerden kısa bir yazı işte​

İnsan yaşamadığı şeyleri yazamaz. Zaten yazsa da bence eksik kalır. Bazı insanlar yazdığı şeyleri yoğun yaşarlar. Tıpkı benim seni damladığım gibi.
Yoğun damlayıp bir çırpıda sakladığım gibi...

Sana olan bütün her şeyi kimse bilmesin istiyorum. Seni kimse görmesin ve ruhuna benden başkası dokunmasın. Çünkü ben bencil ve kıskanç herifin tekiyim.
Ve ben bütün aciz insanlar kadar zaafına yani sana düşkünüm...

Buradan yazması kolay. Bir kere ellerimi tutsana. O zaman ne olur biliyor musun. Bak anlatayım ;

Bulutlar üstümüze toplanır, kuşlar hiç ötmez. Ve Tanrı zamana virgül atar, ayaklarımın altında çiçekler açar....

Sen bunları çok iyi biliyorsun. Bilmiyormuş gibi yapıyorsun.
Aynı şeyleri hissettiğimize eminmiyim bilmiyorum ama işimize geleni yapmakta özgürüz.

Hayat zaten özgür olduğun anların toplamıdır.

Şimdi öpüyorum benim olmayan kalbinden. Kimse görmeden dokunuyorum ruhuna. Sen şimdi oku ama söyleme bana masum bir çocuk mahçupluğuyla baka kalırım öylece.

Çayımız hazır, battaniyemizde...

Eskilerden...​

Şimdi onu düşünüyorum. İlk defa ne yaptığını değil sadece ne düşündüğünü düşünüyorum. Bana kazandırdığı bir şarkı var. Bunlar özel şeyler. Değer verilmeli. Bir insana ten olarak bakmamak gibi bir şey bu. Ona şarkı olarak bakıyorum. Nota olarak bakıyorum. İlk defa başkasını yazmak istiyorum. Onu tanımak istemiyorum. Sadece onun gibi görmek istiyorum. Sorular olmasın aramızda. Tanışmaya gerek yok. İnsanlarla tanışmaktan sıkıldım. Hep aynı hikaye. Ne yaptın bunca zaman ? Ben mi ? Hastane odalarında takıldım işte düşündüm çok fazla düşündüm. İnsanların yaptıkları hareketlere anlam yüklememeyi öğrendim. Başka ? Okudum, kitap alamadım başkalarının kitaplarını okudum. Başka ? Adamlarla tanıştım kadınlarla tanıştım hep merak ettim ne severler ne içerler burçları nedir. Sonra ondanda vazgeçtim. Bi kadını sevdim o beni sevmedi. Ondan da vazgeçtim. Kardeşimle anlaşamadım ama onu çok sevdim. Annem ölmesin diye dua ettim. Korktum. Çok korktum. Gerek yoktu bu kadar korkmaya. Ben korktum ama. Korkmadığım zamanlarda başıma kötü şeyler geldi. Biraz korkmak gerekirmiş anladım. Şimdi sen oku ben seni sevmeye başlayım. Bir yerden başlamak lazım değil mi ? Kimi sevsem uzaktı kimi sevsem ya terk etti ya da öldü kimi istesem elimi tutmadı. Şimdi bu yazıyı kopyalar bi kaç yere yapıştırırım. Sonra yazdıklarımdan utanırım. Neyse ki uzun diye okumaktan vazgeçecek insanlar var. Onlar iyi ki var

Arda...​

Bir gün​