çok sevmek defaatle tekrarlanacak bir eylem değil bana göre.
ben arkadaş manasında insanlardan çabuk vazgeçemiyorum, insanlar aksi gibi düşünse de, kendi içimde onlarla bir çok kez savaşıp, kazanıp, affedip yoluma öyle devam ediyorum ancak bir evrede insanın hayatımda kalmasına dair umudum kalmayınca uzaklaşıyorum.
bu insanlara dengesizlik gibi geliyor çünkü küçük hatalarında büyük tepkiler vermeden onu absorbe ediyorum. bu da bir süre sonra karşıdaki insanda ne yaptık da bir hatada silindik düşüncesi uyandırıyor.
velhasıl; istemem bile çok sevdiğimi düşündüğüm insanların da hayatından çıkmayı öğrendim
hakeza insan ebedi olarak hayatımızda kalmıyor ama ona karşı davranış şeklimiz, sorumluluğumuz devam ediyor.
buna dikkat ederim.