Inancinin nesnesi olmadigi zamanlar
bir an geldiginde, icinde yukselen o taskin tesekkur hissiyatini bir yere iletebilmek istiyor insan.
Veya af. Veya caresizlikten dogan derin bir temenni.
Sükran.
Oyle anlarda, allahım düsüncemin kendisi.Tanimlanma geregi duymayan duygularimin baslangic noktasidir.
yoksa hakikaten bu kadarsak cok delice bir sey yasamak, ve sisifos kafamizin icindeki idea bizim de fenomeni oldugumuz hal aliyor yasam.
Ve 2 olmadan bir cok yarjm kaliyor. Anlasilamamak cok yarim.
Kamilin alninda tasidigi nisan, bileni olmayinca cok yarim.
Bunlari bir tenekeye konulup tingir mingir sallanip da icine tukurulmus bi kafayla yaziyorum.
Cok zit duygularin birbirine yakin can buldugu.
Bazi gunler kahkahaların tuzlu sulara karismasi guzeldir.
tesekkür ederim bugune,
gunun kendisine ragmen

Gunaydin.