Boşanmış ve bir çocuğu olan biri ile evlenir misiniz?

Bu insanların kişiliğine bağlı olduğu kadar çocukların yetiştirilme alışkanlıklarına da bağlı bir durum.
İki insan iyi anlaşabilir ama çocukların kabulü zor olabilir.
İki kişi anlaşabilir ama çocukların diğer öz anne-babası yeni eşe düşmanlık besleyebilir.
İki kişi iyi anlaşabilir ama eşlerin anne-babası bunu onaylamayabilir.
Bir süre sonra o iyi anlaşan iki kişi de bu sosyal baskıdan ya da çocuklarının huzuru ve mutluluğu için ayrılmayı tercih edecektir.
Daha sonraki pürüzlerde çocukları ile kabulü bile ortaya konulan bir tartışma konusu olabilir.Güven çok zor.

Bu nedenle sıcak bakmadığım bir konu.
Eğer evde çocuklarınız ile mutlu,huzurlu ve düzenli bir yaşamınız varsa bu kaosa gerek yok.

yaşamak lazım

Bir kadın öncelikli olarak çocuklarını düşünür. Anne önce çocuklarına sonra onları mutlu edebileceğine inanırsa evleneceği adama aşıktır.

Ama önce her zaman çocuk.

İki taraflı da, erkek için de böyle olmalı. İki günde geçecek aşk uğruna çocukların yaşam şartlarını, alışkanlıklarını zedelememek lazım. Tabiki yüce gönüllü insanlar var ama bu tür insanlar azınlıkta. Kendi evladı gibi sevebilmek, benimsemek çok az insanın yapabileceği şey.

Yoksa tabiki evlensin bu dert değil ama ortada çocuk varsa defalarca düşünsün. Evcilik oyunu değil bu.

Bu öyle bir iştir ki, "olmaz,yapmam,asla,imkansız vs."dediğiniz şeyleri ,gün gelir seve seve,üsteleye üsteleye,koşa koşa yapabilirsiniz.

İş başa geldimi,gönül ferman verdimi , daha ne kural kalır,ne şartlarım kalır..Göz görmez,kulak işitmez,akıl hükmünü yitirir zira.
Bir çocuğumu var, 4 çocuğumu var, hiç önemi kalmaz sizin için..

Madelief' Alıntı:

Ben kendimi direk o cocugun yerine koyarim. Benim hosuma gidermiydi babam baska bir kadinla evlense? Annem ha yasiyor ha vefat etmis.. Hosuma gitmezdi. Buyuyunce farkli algilardim 'herkesin kendi hayati, nasil mutlu oluyorsalar oyle yasasinlar' diye dusunurum. Ben bir cocugu mutsuz etmek istemem, yeni bir uvey anne-babadan dolayi da kendi ailesinden nefret etmesini istemem. Resmen incitmekten korkarim. Annelik gorevini kesinlikle ustume almam, sadece ablalik yapabilirim. Eger ki kendi annesi vefat etmis ise, babasinin bile cocuguna kendi annesini anlatmasini isterim, nasil biriydi, nasil gorunurdu gibi seyler. Benim tercihim olmaz kucuk cocugu olan bir adam ile evlenmek.

Genişletmek için tıkla ...

Gerçekten çok güzel bir yaklaşım sizi tebrik ediyorum...Teşekkürler

Eğer bir insanı çok sevmişsem çocuğu olsun olmasın hiç mevzu bahis değil bana göre. Benim de iki çocuğum var. Evlendiğim kadının çocuğu için düşüncem kendi çocuklarımdan ayırmam bile.

Bunu yanlış bulmam çünkü bir insan boşandı diye yahut eşi vefat etti diye ömrü bilah yalnız yaşamak zorunda değil.Çünkü yalnızlık Allah'a mahsustur.Evet, çocukların bu durumu kabulü uzun sürebilir yahut kabullenmeyebilir.Eğer bir anne veya baba çocuğuna gerçekten ilgi ve alaka gösteriyor bu süreçte yalnız olmadığını ona hissetiriyorsa süreç sancısız geçebilir.Çünkü çocuklar kendini güvende hissetmek ister.Eğer çocuklar ikinci plana atıldıklarını düşünür ve kurguladıkları olumsuz beklentilerin gerçeklikle onaylandığını görürlerse işte o zaman telafisi imkansız travmalar yaşayabilir.Yani olumsuz beklentinin bir nevi kendini gerçekleştiren kehanete varmamasıda gerekli.Seçeceğimiz eşin bakış açıcısı,eğitim düzeyi, sosyo-kültürel bakış açısı,doyumlu-doyumsuz oluşu,karakteri ve vicdanlı olup olmamasıda önemli. Eğer içindeki sevgiden eminse, bir annenin çocuğuyla ilgilenmesini ya da bir babanın çocuğuyla ilgilenmesini doğal hatta zorunlu hissediyorsa sorun çıkmayabilir.Bir insan önce ben onların yerindeyken (çocukların) beklentilerim neydi? Sorusuna egolarını bir tarafa iterek cevap verecek olgunlukta ise bu sorumluluğa talip olmalı.Kendini bile idareden yoksun ve kişiliği dahi tam oturmamış birinin böylesi kul hakkına girmemesi en doğru adımdır.Evlenmek kadar boşanmakta doğal olduğuna göre çocuklu kişilerin evlenmesi ya da tercih edilmesi son derece doğal.Sadece bunu düşünmeden uzun muhasebeler yapması gerekir.Neden olabileceği durumları düşünmeli.Eğer aklında derin "acabalar" var ise bence yol yakınken dönmeli.Etrafımda çok yakın bir örnekten bahsedeyim arkadaşımın komşuşu vardır.Evlerine gittiğimde bir annenin evladına yakınlığı her ne ise kadının üvey evladına tavrı o idi.Ona bakarken gözleri doluyordu.Öz evladıda vardı.Ama bu başka bunun kanadı yaralı derdi ve ağlardı.Çocuk annesini kaybetmişti.Şimdi bu kadını hatırladıkça sevgiyle yad ederim.Çünkü vicdanlı ve merhametliydi.Asıl mesele de buydu işte.

Büyük konuşmak istemiyorum ama olmaz, yapamam ben herhalde.
Hem ben istesem de ailem müsaade etmez zaten.

Ev Kuşu' Alıntı:

Büyük konuşmak istemiyorum ama olmaz, yapamam ben herhalde.
Hem ben istesem de ailem müsaade etmez zaten.

Genişletmek için tıkla ...

Ya canımsın ya! Bir insan bu kadar güzel özetler kendini.Allah bahtını güzel etsin inşallah öpüyorum kardeşimi.

Normalde istemem ama belli olmaz tabi ne demişler aşıksan vur saza şoförsen bas gaza

boşanmış iki çocuğu olan Adrian limayla evlenebilirim misal bana uyar

zenginse 3 çocuğa kadar oluru var :p

evlenmem sanırım. kendim bile çocuk düşünmüyorum

Evlenmem.

evlenmem tabi ama yinede büyük konuşmamak lazım

seviyorsam bir tercih aramam.

Sevdiysem tabiki evlenirim ama sorumluluk için iki kere düşünürüm.