“Osmanlı İmparatorluğu’nun toprak bütünlüğü Metternich için adeta bir iman meselesiydi.”
Sir Adolphus Slade
19. yüzyılda, Lord Palmerston, Stratford Canning gibi İngiliz devlet adamları, Osmanlı'nın toprak bütünlüğünün korunması gerektiği tezini ateşli bir şekilde savunmuş ve bu görüşü İngiliz dış politikasında bir doktrin haline getirmeyi başarmışlardı. Ancak Yunan bağımsızlığı sürecinde Hem Palmerston hem de Canning aynı yüzyılda popülerleşen Philhellenism (Yunan kültürüne duyulan hayranlık, Yunanperver veya Yunansever) romantikliğine yenik düşmüş, benimsedikleri Viyana Kongresi'nin güç dengesi ilkelerine aykırı hareket etmişlerdir. Sir Slade’ın söylediği gibi, Palmerston ve Canning’den çok daha tavizsiz bir biçimde, Osmanlının toprak bütünlüğüne bir iman meselesi gibi yaklaşan Klemens von Metternich, pragmatist davranarak kriz boyunca politik inancını kararlılıkla korumayı sürdüren tek Avrupalı devlet adamı olmuştur. Muhalefetinin kökeninde Yunanlara karşı bir nefret değil, bağımsızlık hareketlerinin Avrupa'yı kaosa sürükleyeceği ve Osmanlı İmparatorluğu'nun zayıflamasının bu istikrarsızlığın katalizörü olacağı yönündeki stratejik ve ideolojik bir korku yatıyordu.
Metternich, 1815 Viyana Kongresi ile kurulan Napoleon sonrası korumacı Avrupa düzeninin mimarıydı. Bu muhafazakâr çerçeve, monarşilerin gücünü pekiştirerek ve milliyetçilik de dahil olmak üzere devrimci ideolojileri bastırarak Avrupa'da istikrarı yeniden sağlamayı amaçlıyordu. Metternich'e göre, Osmanlı yönetimine karşı Yunan isyanı, diğer devlet adamlarının yaklaşımının aksine asil bir mücadele değil, tehlikeli bir emsaldi. Almanlar, Macarlar, Çekler, İtalyanlar ve Slavlar gibi çeşitli etnik gruplardan oluşan Avusturya İmparatorluğu, dağılmayı önlemek için merkezi otoriteye güveniyordu. Yunan bağımsızlığını desteklemenin, kendi sınırları içinde de benzer ayaklanmalara yol açacağını ve imparatorluğun bütünlüğünü ve daha geniş bir çerçevede Avrupa güç dengesini tehdit edeceğini savundu.
Metternich'in stratejisinin temel unsurlarından biri, Osmanlı İmparatorluğu'nu istikrarlı bir yapı olarak korumaktı. Osmanlı İmparatorluğu'nu, Avusturya'nın güneydoğu kanadının savunmasız olduğu Balkanlar ve Doğu Avrupa'ya Rus yayılmasına karşı kritik bir tampon olarak görüyordu. Rusya'nın Osmanlı'yı zayıflatmak ve Ortodoks nüfuzunu genişletmek için gizlice desteklediği Yunan Bağımsızlık Savaşı, bu dengeye doğrudan bir tehdit oluşturuyordu. Metternich, Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşünün bir güç boşluğu yaratacağından, Rusya'nın bölgeye hâkim olmasına ve Avusturya çıkarlarına tecavüz etmesine olanak tanıyacağından korkuyordu. Bu endişe, Yunan mücadelesiyle aynı zamana denk gelen 1828-1829 Rus-Türk Savaşı ile daha da arttı.
Metternich'in dünya görüşü, milliyetçiliğin kontrol altına alınmadığı takdirde Avrupa'yı tanımlayan çok etnikli imparatorlukları çökerteceğine olan inançla şekillenmişti. "Fransa hapşırdığında Avrupa nezle olur," sözü, devrimin yayılması konusundaki endişesini yansıtıyordu. Navarin Muharebesi aracılığıyla Büyük Güçler tarafından desteklenen Yunan isyanı, bu tehlikeye örnek teşkil ediyordu. Metternich'e göre, Osmanlı İmparatorluğu içindeki bir azınlık grubuna bağımsızlık vermek ister Avusturya ister Rus İmparatorluğu veya Osmanlı topraklarında olsun, diğerlerine isyanın başarıya ulaşabileceği ve potansiyel olarak ayrılıkçı hareketlerin domino etkisini tetikleyebileceği sinyalini verecekti. Bu bakış açısı, onu diğer Avrupalı liderlerle karşı karşıya getirdi. İngiltere ve Fransa, başlangıçta ihtiyatlı olsalar da sonunda Rus nüfuzuna karşı koymak için Yunanistan'ın bağımsızlığını desteklerken, Rusya bunu etki alanını genişletmek için bir fırsat olarak gördü. Ancak Metternich, her zaman eski düzenin kalesi olarak kaldı, statükoyu savundu ve devrimci akımlara direndi.
Metternich'in korkuları kısmen kehanet niteliğindeydi. 1840'lara gelindiğinde, ekonomik zorluklar (mahsul kıtlığı, endüstriyel işsizlik ve artan gıda fiyatları) siyasi baskılarla birleşerek hoşnutsuzluğu körükledi. Kısmen Yunanistan'ın başarısından ilham alan liberallerin anayasa reformu ve bağımsızlık talepleri ivme kazandı. Metternich'in muhalefeti bastırmak için sansüre ve gizli polise bel bağlaması, özellikle Viyana, Budapeşte ve Milano'daki öğrenciler ve büyüyen orta sınıf arasında hoşnutsuzluğu daha da derinleştirdi. Mart 1848'de istifaya zorlandı. Metternich, Prusya üzerinden İngiltere'ye kaçarak Avusturya politikası üzerindeki 39 yıllık hakimiyetine son verdi. Bu ayrılış, Metternich Sistemi'nin çöküşü anlamına geliyordu. Milliyetçiliğin imparatorlukları çökerteceği konusunda uyarıda bulunmuştu, yöntemleri onları engelleyememiş olsa da öngörüsünü kanıtladı. Sürgünde yazdığı anıları, düşüşünün geçici bir aksilik olduğuna dair inancını yansıtsa da şekillendirdiği imparatorluk çağa uyum sağlamakta zorlanırken 1859'da Viyana'da hayatını kaybederek bir daha asla iktidara dönemedi.
