tam bulundugum odanin ust katinda ve alt katinda cocukluktan bildigim, eskiden mahallede kavga ettigim cocuklar yatiyo, uyuyo. onlarin horultusundan bir ara bikmistim yemin edeyim. hayatimda kufur etmis olan biri degilim ama o anlarda var ya cildiriyorum. bi yandan tavana yumruk atiyom, diger yandan kaloriferin diregine vuruyom ki ses alt ve ust kata ulassin, uyansinlar diye. neyse ki pek evde degiller.. rahatim. iste apartman yasamin tek nefret ettigim kismi bu :p