46. Haftanın Tartışma Konusu; Eşininizin bebek sahibi olamayacağını öğrendiğinizde tavrınız/tutumunuz ne olur?

Larien
🟢 Konu yazarı şu anda aktif
Durum
Üzgünüz bu konu cevaplar için kapatılmıştır...
Dün gece konuştuğumuz konuya istinaden açtım bu konuyu.
Çeşitli açılardan bakabiliriz konuya. Evlilik içerisinde öğrenmişsinizdir. Bu tutumu tartışabiliriz. Evlenmeden önce öğrenmişsinizdir, buradan bakıp yorumlayabilirsiniz. Nasıl isterseniz.

Gönderin gelsin.
 
Bundan 3-4 sene onceki verecegim yanitla, simdiki verecegim yanit cok farkli bu soruya.

Bu gibi konularin evlenmeden once de konusulup, ciftlerin evlilikten beklentilerinin ne oldugunu birbirleriyle acikca tartismalarinda fayda var. Ancak, baslangicta cocuk istemeyen bir birey, daha sonra degisip isteyebilir. Veya onceden istemesine ragmen, sonra belki istemeyecek olabilir.

Bu konu, esi hastalandigi icin onu birakmaktan bence daha farkli bir durum. En azindan simdiki bakis acim bu.

Ben olsam, evlat edinme vs gibi durumlari da dusunurum. Ama, karsimdaki kisinin ayni olgunlugu gostermemesi durumunda, bunu sanirim kisisel algilamazdim. Eger hayattaki en onemli noktalardan birisi, biyolojik bir cocuga sahip olmaksa, malesef bunu siz veremiyorsaniz (biyolojik veya baska bir nedenden dolayi) birbirinize uygun bir cift degilsiniz demektir. Ayrilmadiginiz takdirde, mutsuz bir beraberlige cikacak bunun sonu. Icten ice hem sucluluk hem cocuga duyulan ozlem, bir sekilde negatif bir sekilde karsiya yansir diye dusunuyorum.
 
Bence bu kişiler arasındaki sevgi bağına bağlı. Önceliklerin neler öncelikleri neler.
 
Kendi yakin akrabamizin 12 yil boyunca cocuklari olmadi, 1-2 kere hamile kalmayi basardi onlarda dustu maalesef.

Suan 4 cocuklari var, masallah hepside saglikli :)

Söyleyeceklerim bu kadar.
 
hep 3 çocuğum, olsun isterdim 1 oğlan 2 kız kızlar ikiz olsun :(
ama sanırım onun yanında olurdum ya bir yol arardık bırakmazdım eşimi diye düşünüyorum
 
Bir ilişkinin başlarındaysam eğer belki olumsuz olabilirim. Diğer türlü çözüm ararız olursa olur olmazsa kısmet derim hiç sorun etmem.
 
Bir taraf çocuk istiyorsa ve olmuyorsa evlat edinmeye sıcak bakılmıyorsa ve bu yüzden hem kendisini hem de eşini üzüyorsa, hayatı birbirlerine zindan ediyorlarsa ayrılabilir taraflar. Ayrılan tarafı da günah keçisi ilan etmenin anlamı yok. Evlilik kadar boşanma da normal arkadaşlar, sebebi kişileri bağlayan bize mantıksız da gelse geçerli sebepler. Kısa süreli üzüntüler ömür boyu mutsuzluktan daha iyi. Yeni hayatlarında mutluluklar.
 
Son düzenleme:
Kişilerin beklentileri ve yaşama bakış açıları çok önemli. Hatta bazen eşlerle bile kalmaz bizim ülkemizde, ailelerle eş dost da karışır. Aileler ile eş dostun karışmadığı bir durummuş gibi düşünüp devam ediyorum.

Evlilik öncesi beklentiler ile evlendikten sonraki gerçekler uyuşmayabilir veya değişebilir. Her çift kendi çocuğu olsun ister, bunun cinsiyet ayrımını yapmıyorum. Evlilikte bir yıl, iki yıl geçti diyelim ve çocukları olmadı. Tıbbi olarak her konuda uzmanlarla görüştüler ve çiftlerden birinin çocuk yapması için biyolojik engeli çıktı diyelim. Burada cinsiyet ayrımı yapmıyorum yine. Çocuk için oluşan engel kanunda ayrılık nedeni değil diye düşünüyorum ama çiftlerin beklentilerine ters gelir. İki tarafı da yıpratır.

Burada evlat edinme devreye girebilir ama çiftleri tatmin edeceği soru işareti. Tüp bebek denenebilir, konumuza göre tüp bebek de olumsuz sonuçlanmış varsayıyorum.
Anlayışlı ve saygılı bir çift ise bu durumu konuştuktan sonra evlilik beklentileri ile birlikte bir değerlendirmeye alırlar ve bu süreçten ayrılmak isteyen kararın çıkması ayıplanamaz, hor görülemez. İkisi için de en uygunu bu olabilir, ayrılma biçimi önemli burada da. Eşlerin birbirlerini destekleyerek ayrılmasına taraftarım, diğer türlü bir eşi sorunu ile tek başına bırakmak hiç hoş bir durum olmaz.

Benim başıma gelse nasıl olur?
Tıbben bütün yolları tükettiğimi varsayıyorum. Çocuk sahibi olmayı pek seven biri değilim, en azından şimdilik. Eşimi yıpratmak istemem, özellikle psikolojik desteklemeye çalışırım ve ayrılmam sanırım. Çocuk sahibi olmayı önemsersem kararım değişebilir ama bunu dayatmayla çözmek karakterime uygun olmaz. Anlaşıp destekleyerek ayrılmayı düşünürdüm o zaman.
 
Teyzem evliliklerinin ilk yılında cocuk sahibi olamayacağını öğrendi.
Cok bunalıma girdi.. kendini eksik hissetti..
eşi ilk başlarda destek olsa da.. sonrası onunda tavırları değişti.. Bu durum teyzemi daha cok üzdü.. biz yakın otururduk, anneler gününde birgün kutlamaya gittik.. bize tavır yapıp, iceri girdi.. ağlamış.. keşke gitmeseydik dedik... Evliliklerinin 12.senesinde 1.cocukları arkasına 2. şimdi de 3üncüye hamile slkjg nasibinizde varsa o elbet olacaktır...
 
Tutumum değişmez, şansımıza küseriz.
Belki evlat ediniriz.
 
sevdiğimi yarı yolda bırakmam
ama o yol bana göre değil
 
Çocuk yapmak için evlenilmez. Evlilik bşr olmaktır. Aşktır, eşğnle beraber uyumak, sarılmak, herşeyini paylaşmaktır. Çocuk olursa başüstüne. Olmaz ise sıkıntı yok.
Düşün eşine aşıksın, çocuk olmuyor diye ayrılınır mı?
 
Bu durumu ancak yaşayanlar anlatabilir.
Hayırlısı derim muhtemelen.
 
Kişiye ve koşullara göre değişecek bir durumdan bahsediyoruz.
Tarafların evliliğe ne anlam yüklediği ve çocuğa bakış açısına göre, verecekleri karar da değişecektir.
Hayatı boyunca çocuk hayali kuran birisi için, elbette en doğru karar boşanmak olur.

Yakın arkadaşlarımdan birisi okul biter bitmez evlilik kararı almış ve bir süre sonra da eşinin çocuk sahibi olamayacağını öğrenmişti. İlk başlarda buna alışmaya çalışsa da zamanla acı çekmeye başladı çünkü evlenmeden önce hep bir kızı olmasını hayal etmişti. Evlilikleri aşk üzerine kurulu olsa da bir süre sonra ayrılma kararı aldılar ve teklif ısrarla eşinden geldi. Arkadaşım şu an ikinci evliliğini yaptı ve bir kızı var.

Taraflardan birisi için çocuk çok fazla önem arz ediyorsa ayrılmak en doğru karar olacaktır diye düşünenlerdenim.
 
Zaten bu tarz düşüncesi olan bir çok insan tanıdım. Bu dünyaya çocuk getirilmez deyip belli bir zaman sonra ayrılıklar oluyor.

Tahminimce ileride keşke dememek için yol ayrımına girerdim.
 
Durum
Üzgünüz bu konu cevaplar için kapatılmıştır...
Geri