basit ve kucuk seylerde yardimci olmayi severim. hani bir konuda bir seyi aciklamak, yonlendirmek gibi. sadece kendimden bir sey vermeyi sevmem (evet, para bu). hani kalabalik ortamda, ozellikle benden yardim isteyen olursa suphelenirim ve baskalarina, polis veya bir erkege yonlendiririm, ''aa bakin. belki o size yardimci olabilir.'' diye. bunun disinda acik alanda korkunc bir olay yasandiginda, herkesi haberdar etmek icin ugrasirim, ama kendimi ortaya atmam yine. ulan bir defasinda bir yerde oturup sandvic yiyordum ve bir kadin, kafadan kirik biraz, beni rahatsiz edip duruyordu para-yiyecek icin. gitmiyordu da. bikarak yedigim sandvici verdim ve kalktim gittim. midemi de bulandirdi, laftan da anlamiyor. kafam da kaldirmiyor daha boylelerini. yasadigim ulkede ve tr'de bunun farkli ornekleri var ve rahatsiz edici buluyorum. ciddi ciddi basimi agritiyorlar, onlarin problemleri benim sorumlulugummus gibi.