Yalnız yaşamak..

Yabani
🟢 Konu yazarı şu anda aktif
Yabani senin egonu oksayacak kimsen mi yok?
 
Thallo çözmüş.aslında hepimizin ortak sorunu ben gidiyim bi avrat arayım dışarda
 
9 senedir böyleyim. ben imkan varsa herkesin böyle bir deneyim yaşamasından yanayım. hayatının belli bir dönemini yalnız idame ettirmiş ya da aile evinin sorumluluğunu bir dönem üstlenmiş kişilerde farklı bir sorumluluk duygusu hissediyorum ben.

neyse zorlukları var ama güzellikleri daha fazla galiba. yine de ailemle aynı şehirde olup yalnız yaşamayı tercih ederdim, bir süredir böyle düşünüyorum.

hepsinin güzel yanı ve zorluğu var neticede.
 
Alışkanlık yapıyor. Belli bir yaştan sonra aile evinin konforundan dışarı çıkmak gerektiğini düşünüyorum. Gerçi şu an tam karşımda No Land dinleyerek kahve içen biri var.:^
 
biri olunca da olmuyor biri olmayınca da olmuyor.
 
Avusturya’dan annemin yanından babama ilk geldiğimde bir sene kadar 8 ay gibi babamda kalmıştım. Babam İstanbul’da yaşıyor. Henüz daha şimdiki eşiyle evli değildi. Korkunçtuk olmadı tutturamadık , ikimiz için de aynı evde yaşamak zor oldu : ) Benim üniversiteyi kazanmamla yalnız yaşam serüvenim başladı. Ankara’ya geldim. Yıllardır ailemden ayrı yaşıyorum.

Çok uzun zaman oldu. Evden çıktığın anda bir daha eskisi gibi olmuyor.

Annem ziyaretime geldi , bir aydır yanımda , tamam akşam ne yerim diye düşünmüyorum. Eve giriyorum her şey tertemiz, ütü sorunu yok, kolay bir hayat ama düzenim değişti. Annem bir kaç ay daha Türkiye’de hem hiç gitmesin istiyorum hem eski düzenimi özlüyorum. Böyle karışık bir duygu durumu.
 
Bekar çalışırken İki yıl dışında hiç yalnız kalmadım. Erken yaşta anne olmanın avantajı bu olsa gerek.:)
Bu açıdan şanslıyım.
İnanıyorum ki yaşlanınca da çocuklarım ilgilenecek, o güvenim şükür ki var.
 
En huzur buldugum yer aslinda. Yalniz, sessiz bi yer.. benim icin huzur deposu. Hep istemisimdir oyle bir hayati.
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri