With Hope in Your Heart

Nancy ile iki sene beraber yaşadık. O zamanlar ben 26 o ise 34 yaşındaydı. Çok tatlı bir kızdı ve bir o kadar da komik. Sohbet etmeyi en sevdiğim bir kaç kişiden birisiydi Nancy. Ve yine kafasının benden daha iyi çalıştığını kabul ettiğim bir kaç kişiden birisiydi. Hem nasıl olmasın ki hukuk bitirmiş bir insan lojistikçiden daha akıllı olur tabi ki. Çok iyi bir insandı, daha doğrusu yetişkinlik dünyasına adım attığımda görmediğim kadar iyi birisi. Ondan daha fedakar bir tek annemi gördüm. Sadece bana değil sevdiği herkese karşı fedakar. Ben onun yarısı kadar bile değildim mesela ve hala da öyleyim sanırım. Bir şeye canım sıkılsa benden çok ona dert olurdu, haber beklediğim bir yer bir durum varsa tam zamanında sorar ve ilgilenirdi. Bir yere mi gidilecek bir şey mi yapılacak ilk önce benim ne istediği mi sorardı. Hepsinden önemlisi harika kahvaltı hazırlardı. Öyle klasik İngiliz kahvaltısı değil yani bildiğin muazzam bir kahvaltı. Bir film açar ve iki üç saat boyunca kahvaltı yapardık. Kötü huyu da vardı tabi ki. Fazla ince düşünüp kendisine kötülük yaptığı bir çok şey vardı ama bana yansıyan bir durum olmadığı için orası ayrı bir konu ama bana yansıttığı da olurdu. 2 sene boyunca belirli aralıklarla sen beni sevmiyorsun derdi, insan küçükte olsa bir şey yapar derdi. Sonra modu değişince kendisiyle dalga geçerdi ama sonra tekrar başa alırdı. Seven insan x yapıyor derdi ve bu x'lerin hepsini kendisi fazlasıyla yaptığı için haklıydı da. Şimdi düşününce ben pek bir şey yapmamışım Nancy'e karşı. Ama ben 2 sene boyunca her sabah uyanıp ilk onun yüzünü görüp ve onunla kahvaltı yapmayı çok sevmiştim.
Şimdi ise ben 34 yaşındayım o 42 yaşında. Geçenler de gördüm bunu yine muhteşemdi, saçları omuzlarından dökülmüş elinde dosyalarla hızlı hızlı yürüyordu. O beni görmedi tabi ve iyi ki de görmedi. Zaten görse ne olacaktı ki?

Bugün Nancy aklıma geldi yazmak istedim sadece hepsi bu kadar bundan ibaret yani...