İş yerinde ofise yeni bir personel geldi geçen senelerde. Tek boş yer benim karşımdı. Yüz yüze bakılan masalar, ne sevimsiz bir düzen. Neyse böyle olunca kadın ofise giriyor ilk bana selam veriyor, bir şey yerken bana ikram ediyor, bir şey soracaksa bana soruyor. Böyle böyle aramızda pozitif bir enerji oluştu. Bir gün dedi ki dışarı yemeğe çıkalım, kabul ettim, neyse çıktık. O yemek boyunca bana özel yaşamını, kocası ile olan toksik ilişkisini, mükemmeliyetçi ama cahil ailesini anlattı ve hatta çok özel olduğunu düşündüğüm şeyler de söyledi. Dinledim. O dönem ve öncesinde herkesi dinliyordum. Ofise geri döndüğümde kendimi çok rahatsız hissettim. Çok kısa zaman önce tanıdığım biriyle ilgili bu kadar çok şey bilmek beni çok yordu.
Sonra sonra işle ilgili sorumsuz davranışları ve tarz farklılığından ötürü kişisel olarak uzaklaştım. Anlattıkları hep bende kaldı, sır diye düşündüm doğal olarak ta ki bana anlattıklarının bir kısmını başkasından duyana kadar… meğer herkese anlatıyormuş kfjf Ses etmedim tabii. Anonim dert anlatmayı bir yere kadar normal karşılarım ama böyle olmaz:d Bazı insanlar herkese anlatıyor. Ay neyse… Artık yakınlarımın dışında kimseyi dinlemem. O kadar vaktim de enerjim de yok. Kendim de eşim ve birkaç yakın dostum dışında kimseye konuşmuyorum.