“Çokla başlayıp hiç azalmayan” cümlelerimin sahibi sensin.
Biliyorum; uzun hikâye kısa anlatılmaz, ama bana gülümsemeyi ve iyi davranmayı öğrenmelisin!
Yine biliyorum:
Bunun sonu yok.
Yorulacağız, yaşıyorsak.
Ama yaşamak, kader olduğu kadar ürkütücü değil mi?
Gökyüzünün duvarlarına hayalden merdivenler dayayıp gecenin koynundan yıldızlar toplayarak uykuya dalan çocukluğum bir yaş daha büyüdü.
Şimdilerde yıldız toplamıyor, çocukken topladığı yıldızların bir, bir sönüşünü izleyerek ömür tüketiyor!
Tükenmek ve tüketmek de ürkütücü.
Ben tükenmişlikten sana sığındım Allah’ım!