Ruhen bunalınca/sıkılınca nereye gider, kaçarsın?

Konu sahibi son olarak 976 gün önce görüldü
Sarayburnu bu konuda çok iyi geliyor bana. Gülhane parkından etrafı izlemek ayrı bir ayrıcalık tabii..
 
Uyurum ya da bulunduğum ortamı terk ederim biraz.
 
bu durumlarda hep uykum geliyor
 
Dostla canımızın istediği her yere çekeriz arabayı.Dostla her yer güzel ve huzurlu.
 
Sahilde bir kaç güzel Cafe vardı, Kış nedeniyle kapandılar. Arayıp başka yerler bulmalıyım.
 
Sahilde oturup gün batımını izlemek gibisi yok …. Her derde dava……
Deniz olmayan yerde ölürüm yaa ben yaşayamam

 
Bir şeyler silerim telefonda. Artık gözüme hangi uygulama geldiyse onun hesabı püf olur. Hfjfjfj
Evet, böyle rahatlıyorum, böyle atıyorum darlanmamı…
 
  • Beğen
Tepkiler: Aze
Yazın deniz kenarı çok iyi gelir. Dalga sesinin, tuzlu meltem kokusunun silip atamayacağı stres yok.

Kış aylarında ise yağmur altında kulağında kulaklık, nereye gittiğini bilmeden yürümek.
 
Uyurum... deniz meniz hiç gözümde yok her gün göre göre bıktım......

@angie nin yaptığı alkış, iyi bk yiyorsun alkışı gibi geldi....
 
Uyurum... deniz meniz hiç gözümde yok her gün göre göre bıktım......

@angie nin yaptığı alkış, iyi bk yiyorsun alkışı gibi geldi....
Yok canım benim est. Moralsizken ben de önce bi güzel ağlar, sonra uyurum da. Ondan hfjfjhf
 
  • sarılma
Tepkiler: Aze
Uyurum... deniz meniz hiç gözümde yok her gün göre göre bıktım......

@angie nin yaptığı alkış, iyi bk yiyorsun alkışı gibi geldi....
Bilgilendirme için teşekkürler, not aldım canım.
Böyle hayati bilgileri vermen lazım.. kara kaplı deftere yazdım ahaha.
 
  • Hehe
Tepkiler: Aze
İyi hissettiriyor ama sonrasında baya...
Evet ağlayınca rahatlıyorum. Hatta bazen sırf ağlamak için sebep üretiyorum. Ağlamak psikolojik rahatlama sağlıyor. Yaşamayan anlayamaz. Hfhfhdhd
 
  • Hehe
Tepkiler: Aze
Evet ağlayınca rahatlıyorum. Hatta bazen sırf ağlamak için sebep üretiyorum. Ağlamak psikolojik rahatlama sağlıyor. Yaşamayan anlayamaz. Hfhfhdhd
Kesinlikle öyle ama sen yine de mutluluktan ağla hep... saat buçuk olmuş yuh ben kaçar sen de cik geç oldu gidelim bosver...
 
Eskiden olsa , daha doğrusu dışarıya çıkmayı sevdiğim zamanlar boş parklara yada küçük ormanlık alanı olan bakırköy hastanesinin yakınlarına giderdim. İçimdekileri dökmek için yada boş zihinle dolaşırdım. Bunu yapamıyorsam kulaklığımı takar , bulunduğum semtin meydanına kadar inerdim. Hatta bazen daha uzun yürümek için semt belirlerdim 1 saat gidiş 1 saat geliş olarak yürüyerek ve müzik dinleyerek sokakları insanları geçen arabaları seyrederdim. Şimdilerde daha izole ve daha konfor alanımı küçültmüş şekil de odam da takılıyorum. Bir yere gitmeye üşendiğim için değil de , dünyanın dışına çıkacak kadar yürüyemeyeceğim için sanırım.
Yada daha büyük bir orman bulamadığım için yakınlarımda..
Onun dışında ani reflex olarak bunalınca daha da bunalmak ve bir takım gerçekleri kendi yüzüme vurmak için dinlediğim müzik türüne yönelirim. Ne kadar yürürsem yürüyeyim yada ne kadar uzağa gidersem gideyim...
Keşke kendimle gidemediğim ve bir anlığına da olsa düşünmek zorunda olmayacağım bir yere gitsem. Bir gün olur da intihar edersem bu şarkıyı dinleyerek ölmek isterim mesela.
 
Geri