Hayatınızın önemli noktalarında duran insanları kaybetmekten daha yorucu bir tecrübe varsa, o da şüphesiz onlara karşı iyi bir duygu hissedememektir.Özlem,merak,vefa,sevgi gibi düşünsel-duygusal kavramların zerre içinizden gelmemesidir; her koşulda katlanmanız gereken bir varlık gibi hayatınızın bir köşesine çakılmışlardır.
Hele bir de ince ruhlu bir insansanız, "gaddar mıyım?" sorgulamaları yer durur sizi.
Değilsiniz.
Her şeyden önce insansınız.
Bana göre insan, tam teşekküllü vicdani bir rahatlama için içerisine girdiği güzel kimliklerin hakkını vermelidir.
Öğrenci misin? İyi bir öğrenci ol. Evlat mısın? İyi bir evlat ol. Ebeveyn misin? İyi bir ebeveyn ol.Yönetici misin? İyi bir yönetici ol...
Rolünün hakkını vermek için elinden geleni yap.
Elinden gelenin ötesi için en başta kendine, sonra da çevrendikilere hiçbir koşulda hesap verme.
Sadece bir insansın,bölünemezsin...Duyguların,zihnin çelikten değil.
Bu Dünya'ya bir kez geldin ve toprağın altına da yalnız gireceksin .