Özlüyorum epey. "Aslan yeğenim, neden bu haldesin?" demesinin hülyası, beni mahçup ettiği kadar, sevindiriyor da.
Ağzıma yapışmış "En başta ayıp, günah." sözü. Geriye baktıkça, vakit geçtikçe ne çok şey öğretmiş bana, babamdan fazla. Haberin olmuştur amcam, geçen, ağabeyin kalkmış geceleyin, ağlamış saatlerce, bir baktım, "Kardeşim Özcan aklıma geldi. Oğlum çok zor kardeş kaybı." dedi. Mavi gözler, kızarık. Gittim uyurken ağabeyimi öptüm. Geçen sarıldım, seni seviyorum dedim, gözümde yaş. Şaşırdı, 'ben de' dedi.. "Biliyorum Berat, niye ağlıyorsun abim? Uyu hadi." Kafam nasıl güzel. Normalde asla yapamam.
Yaz bitti. Kış geliyor, bayramlar, özel günler, gelip geçiyor. Ömür de bitiyor amcam. Bir eksiğiz Ulucan'lar olarak. En büyük taşımız yok. Babamın "hadi." demesiyle, sana fatiha yolluyorum, geliyordur umarım. Seni çok seviyorum.
Baban ve annenle, kardeşlerini biraz daha bekle lütfen. Hemen isteme yanına. Birden fazla eksiği, ben kaldıramam.