Sözüm vardı sana;
Hasta olunca başucunda sabahlayacaktım.
Her dakika alnına ellerimi sürüp ateşini kontrol edecektim.
Sen hasta olunca oğlumuza yemeğini ben yedirecektim.
Ateşin yükselince ben yıkayacaktım seni.
Ben yani kocan yanındayken,
Yüzün yeryüzüne düşmeyecek,
Hep gökyüzüne bakacaktı alnın.
Seni güzel günlerde herkes sevebilir çokça.
Oysa benim için;
Güzel günler senin nefes aldığın yerdedir sadece.
Herkes seninle yaşamak ister,
Bense seninle ölebilirim.
Ah benim ağrıyan yanım, bitmeyen cümlem.
Bütün romanların üstüne yemin ederim ki.
Bütün şiirlerim senin güzelliğine çıkıyor.
İşte bu yüzden;
Senden öte insan yok bana...
[Atakan Gülgar]