Narsist Depresif

Niye mutlu olmadığımı biliyorum. Nasıl olabileceğimi de.

Ama ben hareket etmiyorum. Çünkü ruh hastasıyım. Çünkü iki gün sonrası için plan yapamam ben.

Bugün birini seviyorsam, yarın nefret edebiliyorum. Bazen o yarını gerçek zaman bazen hayal dünyam içinde yaşıyorum.

Sadece anı yaşamak istiyorum hani hatunların özel günü vardır ya yıllarca beklediği ben her yeni günün her anını öyle bekliyorum.

Ben her zaman ve daima kendimi sevicem. Bu da burda kalsın. Bi gün okur , totoşumla gülerim belki.

Bugün intihar eden birini inceledim , anlamak istedim. Ne kadar benziyor oluşumuza çok mu şaşırdım ? Hayır.

Herşeyi eğlenceli geçen gibi görünen aslında öyle olmayan (sokarım palyaço edebiyatınıza bu o değil) bi hayatı gördüm.

Ama kendi canına kıyabilmek, bu dünyada ki en klas veda biçimidir. Her zaman saygı duymuşumdur eyvallah diyebilene.

Neyse yıkık edebiyatı yapmıcam vazgeçtim.

Çok canım sıkkın, yapmak istediklerimin farkında olduğum halde kendi kendimi kandırıp ertelediğim için kendimi boğasım geliyo.

Lan sen bu musun diyorum ? iç sesim evet diyor.

Mantığımın bu kadar sessiz kalışına kırgınım .

O kadar iğrenç sevişmeler gördüm ki sevmekten soğudum.

Öyle çıkarlar gördüm ki fayda sandığınız. Size enayi lazım.

Yine de içinizdeyim her gün görüyor , tiksiniyor ve sabahına farklı uyanma hevesiyle gözümü kapatıyorum.

Bi gün farklı bi güne uyanacağımı bildiğim için çokta takmıyorum .

Sadece insanlardan değil kendi uçkurumdan bile tiksiniyorum bazen. Bazen maymun iştahımdan.

Zaten kendimi eleştirmeye tahammülüm olmasa eleştirmem . En büyük kavgam kendimle ya..