Basit bir insanım belki de. Evet hayallerim çok büyük. Umutlarım da öyle. Bir çocuk ruhuna sahibim. Gördüğüm herşeyi merak ediyorum. Ve göremediklerimi de.
Iyi kalpli bir insanım. Etrafımdakiler ne kadar bana safsında deseler aslında insanlara birşeyler göstermek tek amacım.
Küçükken sadece bir çoban olmak isterdim. Uzakta kimse yokken beni anladığını ve hissettiğini düşündüğüm köpeğimle beraber bir sürünün başında beklemeyi. Ve orada rüzgarın uğultusunu dinlemeyi...
Yanlızlığıma şiirler yazdım hayatım boyunca. Yanlızlığım benim için ıssız bir adaydı. Rüzgarın dahi uğramadığı, yıldızların görünmediği. denizinse rengini kaybettiği...Ailem olmadı aslında hiç. Hepsi yanımda gibi görünse de benden çok uzaktaydı.
Sadece bir çoban olmak istemiştim çocukken. Insanlardan uzakta insanlığı yaşamak için.Insan olmayı üniversite kazanıp iş bulup evlenmek olan sananlar var. Ama bense insan olmayı dünyaya kendinden birşeyler katmak olarak tanımladım hep. Dünyadan birşeyler almak olarak değil...
Ve baktım ki ben birşeyler verdikçe insanlar daha çok alıyor. Pişmanım bu yüzden. Hayalim olan çoban köpeğine ihanet ettiğim için.
Şimdi
Sigara içmekten uyuşmuş dudaklarım, sürekli titreyen parmaklarım var benim. Çökmüş bir omuz, dumandan yanan gözlerim var. Sıkılan bir canım var bir de.
Bunalımda değilim ama çok da iyi sayılmam.
Bugün
Bütün ikiyüzlü insanlardan nefret ettiğimin farkına vardım. Bugün Gemide antipati duyduğum ayağıma basan adama çok fazla tepki verdim belki de, özür dilemesine rağmen. Belki de "biraz yavaş olursanız özür dilemenize gerek kalmaz!" yerine "mühim değil." Deseydim günümüz daha iyi başlayabilirdi.
Yolda yürürken insanların üzerime üzerime gelmesi beni çok huzursuz ediyor. Kalabalıktan ölesiye nefret ediyorum. Ve kendi kendime konuşuyorum nefretim üst seviyelere ulaştığında. Mesela insanlar arasında yürümeye çalışırken diyorum ki, yanımdan geçen birinin duyacağı bir şekilde, "iki yüzlü insanlardan sahiden nefret ediyorum!"
E haliyle anlamsız bakışlara maruz kalıyorum.
Hayallerimi gerçekleştiremedim. Bunun da vermiş olduğu bir hınç var içimde. Her şeyden başkalarını sorumlu tutuyorum. Çünkü gerçekten öyle.
Son olarak
Olm, bi palyaço varmış ya.. Herkesi güldürüyormuş ama kendi hep ağlıyormuş falan.O palyaçoyu çok iyi anlıyorum lan..
