Bazı yorumlar bana çok ilginç geldi, sanki farklı ülkede yaşıyoruz gibi. Ülkenin içinde bulunduğu durumu görmemek mümkün değil, arkadaş yazmış kabaca "çalışana iş çok" gibisinden. Ülkede işsiz olan kişilerin bir milyonu hadi keyfine çalışmıyor ve tembel diyelim ya diğerleri? Ne gibi iş yapabilir mesela, fikir yürütürken yol da göstermek lazım, herkes simit mi satsın? Balon mu satsın? Ayakkabı mı boyamalı? Zaten yüz binlerce bu işleri yapan var. İnsanların belirli iş yapması için sermaye gereksinimine ihtiyacı var.
Şuan ben de işsiz biriyim ve günübirlik işlere gidiyorum, hiç alakam ve mesleğim olmayan işe gidiyorum tanıdığım aracılığıyla. Birileri yaşadığı hayatın keyfini sürerken birileri de içinde bulunduğu çıkmazdan nasıl çıkarım diye düşünmekle geçiriyor günlerini.
Sürekli ötekiler diye bahsedilen insanların maalesef bu ülkede yaşam hakkı yok gibi görünüyor, ölümler o kadar sıradan ki artık insanlar olarak alıştık. Sorumluluğu olan aile bireylerinin yükü gerçekten çok ağır, maddi imkansızlıklar yüzünden son yıllarda evlenen kişilerin boşanma oranı %60 civarında. Kimse bir başka kişinin acısını gerçekten hissetmez, sadece hissediyor ve anlıyor olduğunu düşünür. Aynı ve benzer duruma düşünce bir nebze olsun empati kurabilir yaşanılan olaylar ile.
Mevcut durumda buna benzer kötü haberler almaya devam edeceğiz, insanlar umutsuz ve mutsuz maalesef. Allah rahmet eylesin demekle, kınama yapmak ile bu işlerin çözüme kavuşması mümkün değil..