Sevinçlerde yoktular
Erittikçe erittiler zamanları
Bırakın da yaşayın dedi
Daha ne desin koca bilge
Buz gibi soğuktu yürekleri
İçlerinde unutuşların çizdiği
Duyarsız adanmalar
Kalabalıktılar ama yalnızdılar
Sevememek en büyük yoksunlukları
Akşam perdeleri indirirler
Sabah doldururlar sokakları
Güne inen kendi karanlıkları
Bazen de göstermelik
Tek dokunuşta dağılan aşkları
Dayanmak direnmek zor
O uzun mevsimlerden geriye
Elde kalan bunlar mı
Aldırmazdık söylediklerine
Tükendikleri yerde
Bir kaçış bir çığlık bir savrulma
Korktukları kendi korkulukları
Afşar Timuçin