Karanlığa Sarılmak

Poseidon
⚪ Konu sahibi son olarak 2172 gün önce görüldü
788.jpg
 
Ayrılmak vazgeçmek gibidir, doğru değildir ama gereklidir. Çünkü hayat olduğu gibidir, olması gerektiği gibi değil...
 
Zamansız vapurları uğurlayan bir mendil gibi
Dilimde kırılan o zifiri şarkıya
Ve hayırsız bir sevgiliden kalma mektuplar gibi
İçimde közlenen hasretine alıştım artık
Sayende yalnızım iki gözüm
Dertlerle beraber yatağa girip
Üremiş dertlerle uyanmalara alıştım bende
Bir veda busesi uçursam diyorum
Uzamış sakalıma inat
Bize son yalanını söylemeden hayat
Sende gelme istersen ağlarım ses verirsen
Kalsak bir sen birde ben olamaz imkansızım
Olamaz imkansızım…​
 
Böyle sessiz oluşun umursamaz duruşun
Yüreğimde bir kurşun sen farkında değilsin...

Bir çılgınım yolunda ben sen oldum sonunda
Herkes bunun farkında sen farkında değilsin...​
 
Yorgunsun biliyorum
Oysa bir tek sözcük yeterdi anlatmaya
Saçlarım ellerini özlüyor
Çıglar yuvarlanıyor ömrümün uçurumlarında
Seni anlıyorum
O en saklı yerinde ağlayan kahkahalar
Hangi yasak umudun ihanetidir
Birer birer koparmışlar çiçekleri ağlıyorsun​
 
Yanlızlığa vururum
Gecelerin olurum
Kendi kendimi bulurum
Ah bu gecelerde​
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri