Kadıköy

kadıköy biraz pespaye biraz da güzide bir muhit, keşmekeşte denilebilir. istanbul'da en mutlu olduğum yer, epey seviyorum. şehirliliği çok güzel hissettiriyor, taşralı değilim diyorsun. geçen hafta lariko'yu götürüyorken uçuşu kaçırabilir diye altunizade'den döndüm, trafik beni tedirgin etti. bir çok mekanı ve sokaklarını görsün istiyorum.

Fenerbahçe’nin mekanı olmasa güzel, gel gör ki ama …….. ;d

Kalamış parkından giriş yapılır arkadaşlar.Marmaray üzer vapurda üzer.

İnsanın yaşı ilerledikçe Kadıköy'e bakışı da değişiyor sanırım. Bugün Kadıköy benim için Koşuyolu ve Suadiye'dir. Hadi neyse hakkını yemeyeyim, biraz da Erenköy. Çocukluğumdan daha düne kadar fink attığım sokaklardan artık o keyfi alamıyorum. Sokakları yine seviyorum ama o sokakların değerini ve güzelliğini baltalayan o tipler yüzünden o sokağın keyfini artık eskisi gibi süremiyorum. Çoğu zaman mecbur değilsem Bahariye'den ötesine geçmiyorum. Hele Rıhtım... Keşke vapurlara giden bir geçit ağı olsa da dünyanın o en çirkin bölgesini hiç görmesek.

Şunu da ekleyeyim, bu ülkede kentsel dönüşümün en büyük mağdurları Kadıköy ve Maltepe'dir. Her iki ilçenin de yaşantısı, kültürü ve kimliği belirli bir insan kitlesi vardı ama kentsel dönüşümle birlikte yıkılan binalar ve o binalara doluşan acayip tiplerle bu ilçelerin yapıları sonsuza kadar değişti.

ist dan beşiktaş ile kadıköyü çıkar geriye sadece topkapının surları kalır. çok güzeller her haliyle.

En son uğradığımda;boğanın üstüne çıkan beyaz atletli bir dayıyı polis zorla indiriyordu.Evet,hikaye bu kadar.