Şimdi yarı öksüz kalan çocuklarımın isyanını dinliyorum ben.
Sabah ezanı okunuyor. Kendime geliyorum.
Çıkıyorum balkona bir sigara yakıyorum.
Sonra ellerimi açıp "dua" ediyorum.
Gücüm yettiğince susuyorum.
Sen anlarsın diyorum Ya Râb! sen anlarsın...
Bendeki bu acıyı da , aşkı da, yalnızlığı da sen yazarsın.
Vardır bir bildiğin der susarım.
Sen bakma bana,
Her namaz’da dua niyetine gözyaşlarımı açarım.
Her "Âmin" de.
bana verdiğin bu dayanma gücüne, şükreder.
Yeni bir güne,
Kucak açarım...