Günlük Bahane !

Konu sahibi son olarak 4462 gün önce görüldü
Bir romana başladım bugün.
Ve sen.. Bu yeni hikayede, yoldan geçen biri bile
değilsin artık..
 
Hiçbir şey olmak varya hani,Kimsenin seni önemsememesi...Vasat bir koltuk takımısın mesela,Ya da bakkalın bile ırgalamadığı bir gaz tenekesi...Önemli olan kimsenin seni önemsememesi,Adın hiçbir şey, soyadın önemsiz,Yazları ince kışları kalın bir giysi,Baharda giydiğinin hiç önemi yok..
Hava serinse kalın, değilse ince,Ama o kalınla ince yazın ve kışın giydiğin,Ayrıca bir masrafa gerek yok !Uykuların muntazam..Uyanışların normal...Yiyeceğin senin için farketmez..Giyeceğin de öyleydi,Yazın da kışın daHiçbir şey olmayı başarabildinse;İyicene önemsizsen,Sen var ya sen ,Sen yırtmışsın arkadaş!..
 
302038_522993631096602_1113362658_n.jpg
 
Bazen değil hacım her zaman ;d şoyle inadına inadına ;b
 
tamamadır o zaman ,söz dinlemek lazım hacım..eyv.
 
Öperek uyandırdım bu sabah ayrılığı
Fırından yeni çıkan bekleyişler satın aldım.
Kırmızı mavi ekoseli yalnızlığımı serdim masaya
Manzaraysa ayrılığa sıfır..
İşte herşey hazır
... Acılarımla iki lafın belini kırdık
Yokluğunda bir kuş sütü eksik
Yalnızlığım ve ben:
SENİ ÇOK BEKLEDİK!
 
Bazen susmak gerekiyormuş, bazen bomboş bakmak gerekiyormuş hayatın yalanlarına.
Anlamaya çalışmak saçmalık!
Anlamadan yaşamak gerekiyormuş.
Ama bazen unutmak gerekiyormuş, unutulma pahasına.
...Zaman değilmiş gideni getiren, aslında zamanmış var olanı götüren...
 
Olmayacak insanlara güvenip o kadar çok incinmişiz ki, doğru dürüst insanlara fırsat veremez olmuşuz sonrada sadece pişmanlıklarımı*z elimizde kalanlar belkide hayatımızın fırsatı önümüze çıkmıştır ama biz olmayacak kişilerin bize fırsat vermesini beklediğimiz için görmemişizdir ne yazık ki..Hani derler ya güle koşarken ezdiğimiz papatyalara biraz göz ucuyla bakmayı becerebilseydik* şimdi bu kadar pişman olmazdık belkide.
 
erkek olsam düşünmeden yapardım imza da :D
 
ya bana imza bul yada günlügünü ortak kullanırız :D:D:D
 
"Yapacak, yaşayacak çok şey var olduğunu, insanlığı kurtarmanın bize düştüğünü düşünüyordum bir zamanlar... Bilemiyordum insanın kendisini kurtarabilmesinin daha önemli, daha zor olduğunu... Efendimizin aylarca süren zorlu bir savaş sonrası dönüşte, 'Küçük cihaddan büyük cihada geçtik.' demesi nefisle mücadelenin ne denli zor olduğunu anlatmıyor mu? Tuş olup yerde sırtüstü yatan bir insan nasıl başkalarına yardım elini uzatabilir ki..."
 
Geri