Gözlerin Kapalıyken Yaşamak Kolaydır.

:sleep::dusun:

​

- Sen bat ben hep beklerim doğacağın günü.

​

- Cehennem'den bir kıvılcım seni Bana getirse ; Cennet'e Bile Küserim.

​

- Sen öp. Geçmezse o da yaramın ayıbı.

​

- Yaşar Kemal insanlığımızı,Kayahan yanan yüreğimizi,Barış Manço çocukluğumuzu aldı giderken. Yarım kalır insanlık sanat eksildikçe.

​

" İnsanlarında yan etkileri var..
Bazıları başını döndürürken, bazıları mideni bulandırabiliyor... "

​

Öfke dinince, sis dağılınca, durum netleşince kendi kendine teselli etmeye başlıyor insan;
ama olsundur, o şöyle böyle demiştidir,
böylesi daha iyidir, yeterince sevmiyordudur,
ne zaman kalp harekete geçmeye kalksa mantık frenler durur.
Sonralar kaşınıyor yara, kendini belli ediyor, kaşıyorsun kanıyor,
kaşımıyorsun kabuğu atıyor, koparıyorsun.
Velhasıl öyle de böyle de oynuyorsun yarayla, belki de sıcak tutmak için..
Yara sıcakken hiç acımıyor çünkü.

​

Seni kırmaktan başka bir şey yapmayan birinin seni sevdiğine inanma.
Seni sevmesini de bekleme...
Çünkü seven insan incitmekten korkar sevdiğini.
Bir damla gözyaşına bile kıyamaz, üzemez...
Kendine bir iyilik yap ve umrunda bile olmadığın birini artık sevme!
Senin ona olan sevgini kullanıp seni üzmesine izin verme.
Kalbine acı veren değil, huzur veren birini sev.
Çünkü sevmek güzel şey, ama karşılıklı olduğu sürece...


​

Omzumda senin için oluşturulmuş bir oyuk olmalı.
Hiç yakından bakma ve hiç tatma fırsatının olmadığı bir boşluk, senin için, başın için.
Senin o oyukta anıların olmalı.
Ben gitmeden sen kokunu bırakmalısın oraya.
Sağ omzumdaki meleğe her döndüğümde seni anımsamalıyım.
Sağ omzum sen olmalı.
Sağ omzum göz yaşların olmalı.
Sağ omzum şaşkınlıkların,
Sağ omzum korkuların,
Sağ omzum kahkahaların olmalı.
Sağ omzum sen olmalı.


​

Senden bana gelen yolları kapattılar tek bir adım atmadın.
Sesimi duyurmak için avazım çıktığı kadar bağırdım,
daha fazla bağırarak kendini dinledin.
Ah, bilmez miydik terkedip gitmesini böyle çetrefilli güzele dönmez günlerde;
Bilemedik işte.
Beklemek bizdendi, beklemek sen ile bendendi, beklemek gerekliydi.
Bekledim, çok bekledim; hayat bir yandan oluk oluk akıyorken bekledim.
Şimdi kıvrımında tek bir uyku özleminde, köprüsünden geçmek istediğim özlemim.
Aç olanı, aç biteni sana anlatacak hikayelerim var.
Otur şöyle, kay biraz yana sana bahsetmem gereken kırıklıklarım var.
Anla beni, bak gözlerime ne olur biraz dinle kaybedecek neyimiz var?
Ne olur biraz söyle beni özlerken konuşamadığın neler var?

​

Sanki ağır bir şey üzerime çullanmış beni eziyordu.
Sanki karanlık ve derin bir çukurun içinde yaşıyordum.
Hissiz, duygusuz ve körleşmiş gibiydim.
Yarı ölüye dönmüştüm.

​

Seninle kapanmamış bir hesabım yok artık benim.
Alacağımız, vereceğimiz, seveceğimiz yok!
Ağlayacaklarımı daha önce ağlamıştım, dökülecek gözyaşım da yok!
Hayat hep 1-0 yeniyordu beni, bu sefer ben eşitledim sanırım skoru.
O yüzden seninle görülecek hesabımız kalmadı.
Hiçbir veresiye defterinde adımız geçemeyecek artık.
Kalpte ise, silik bir anı olarak kalacağız.
Şimdi güldüğümüz ve yarın da güleceğimiz pek çok güzel hatıramız olacak ama hepsi bu;
ben zaten acıları biriktirmeyi yıllar önce bıraktım.
Gözyaşlarını, hüzünleri, dertleri defter arasında sakladığım yıllar mazi oldu.
Gençliğin o tuhaf tutkusundayken yakışıyordu belki, şimdi devran değişti; ben de!
Artık güzel şeylere yer açıyorum aklımın kıvrımlarında.
Yaşamak süresi kısaldıkça anlıyor insan ne kadar değerli olduğunu zamanın ve kendinin.
O yüzden artık seninle bir hesabımız kalmadı.
Sen dilediğin gibi yaşayabilirsin, dilediğin gibi seçebilir, sevebilirsin; kıskanmam.
Çünkü hiçbir ortak hikayede buluşamadık seninle,
hep farklı romanların kahramanları olduk.
Sen kendini beyefendi saydığın, şövalye sandığın romanlarda devleştirdin.
Benim kitaplarımda böyle ego gösterileri yoktu.
Ben sevdaya yol çizdim, çizdiğim yolda yürüdüm.
Kah düştüm, kah koştum ama hiç vazgeçmedim.
Sen kendini bile inkar edecek kadar yabancılaştın kendine.
Ben en çok buna üzüldüm ama elimden gelenden fazlasıyla sevdim seni,buna inan ve
hiçbir tutanakta beni aleyhime bir dava bulamazlar şimdi gitsek öteki tarafa...
Gönlüm de rahat, vicdanım da; zaten gidecektin, belliydi rengin,
sadece basit bir sebebe ihtiyacın vardı, belki ben sana onu verdim.
Şimdi koca bir ömür var önünde seçeceğin, belki koca değil, kısa, kim bilir?
Belki benim kısadır ömrüm, belli değil ama bildiğim tek bir şey var;
seçtiğim yol seninki değil!

​

Bir gün olur da eski bi dostunla karşılaşırsan,
ve adımı anarken soru işaretiyle sonlanan cümleler yöneltirse sana,
hiç çekinmeden
"çok seviyor" de.
"hala…"
çünkü bunu değiştirmeye muktedir değil zaman.
ve akıl.
ve idrak.
ben seni bu bir dayatmaymış gibi,
mecburmuşum gibi,
soluk almaktan da daha zaruri bir ihtiyaç gibi,
cehennem ehlini kurtarmaya yetecek kadar büyük bi sevapmış gibi,
var olma sebebimmiş gibi,
"seni sevmekten yaratılmışım gibi"
içgüdüsel,
tek yeteneğim ve doğru yapabildiğim tek şey buymuşçasına seviyorum.
seni sevmenin aksi bi ihtimal yok dünyamda benim.
her gün ilk günkü gibi,
ve evladımmışsın gibi bi şefkatle;
her hatanı sineye çekmeye hazır bi vaziyette
ve öyle helal, çokça helak olmuş şekilde seviyorum.
alnıma kazınan tek şey buymuş gibi,
zararlı sayılabilecek kadar dürüst ve bi o kadar yalın,
süssüz,
gülüşünle şereflenen her göze garezkar olabilecek kadar korkunç,
ağzından çıkan her harfe, işaret ettiğin her şeye itaatkar,
belki yanlış bir fikir kadar tehlikeli,
resmi bir vazifeymiş gibi düzenli
hatta mütemadiyen,
tüm hatalar kadar cazip,
bu durumdan mustarip
bir şekilde seviyorum seni.
seni sevmek; bir uzvum benim,
seni sevmek; yaşamsal bi fonksiyon gibi.
belki bir küfür kadar ayıp ve yine o küfür kadar doğal,
huduttan, boyuttan, biçimden, aslında imgelerden bile münezzeh seviyorum seni.
şiirin sözü, sözün özü;
şayet sorarsa işte,
bu şiiri ağlat o eski dosta.
gözünü dahi kırpmadan “seviyor” de, “hala…”
ve ekle ardından;
"ben de seviyorum fazlasıyla,
başka bir kadını.
bu kadının adı, bir öncekinin gülüşünde saklı.
belki bu yüzdendir bunca ağlayışı.”
ya da boş ver tüm bunları.
ben kendi damarlarıyla kendini boğan, umutsuz vaka,
çok zamandır ağlayamayan kurak bi coğrafyayım.
biri bi densizlik edip de beni sorarsa sana,
arkana yaslan ve ceplerini yokla.
beni kaybetmeden evvel kaybettiğin vicdanın gelsin aklına.
onu ara.
inan bana,
yanındaki kadının buna benden daha fazla ihtiyacı var.


​