Bu konuda annelere çok iş düşüyor.
Aman sen mutfağa girme, aman sen elleme, senin neyine yemek yapmak vs. vs.
Sonra bizi üniye kayıt ettirdiler, evimizi barkımızı tuttular valizimizi fırlattılar gittiler.
E hani mutfağa girme diyodun, şimdi mutfakla baş başayım, ne yicem ben? Neyse dedik arkadaşla bari makarna yapalım, basittir o.
Suyu tencereye koyduk, sonra üzerine çubuk makarnayı boca edip ocağa koyduk. (su kaynamadan içine makarna mı konur dediğinizi duyar gibiyim, e bilmiyoruz bq napalım)
su kaynadı makarnada iyice yumuşadı. E dedik pişmiştir artık. Bakın arkadaşlar espri değil yemin ederim.
Ama makarna bulunduğu kabın şeklini alır mı? Aldı. Makarnayı kalıp şeklinde çıkardık tencerenin içinden. (Evet makarnaların birbirine yapışmaması ve kalıplaşmaması için suya sıvı yağ damlatılması gerekiyormuş bizde sonradan öğrendik)
Dedik yicez yapacak bişey yok, açız. Ama makarna anlatılmaz yaşanır. Şapır şapır su damlıyo. (Evet süzmedik tam olarak) Tuz atmayıda unutmuştuk. O gün bu gündür makarna yemiyorum ben.
İlerleyen zamanlar okulda bi arkadaşla tanıştık. Evine falan gittik baktık çocuk yemek yapmasını biliyo.
Aga dedik gel sen bizle kal. Geldi sağolsun. Çocuk yemekte yapıyor. Ama adamda felaket derecede acı hastalığı var. Manyak herif fasülyeli pul biber yemeği yaptı. Tamam acıyı bende severim ama bu acıdan da öte bişey. Affedersiniz artık pul biber sçmaya kadar geldi iş. Dedik böylede olmayacak bi arkadaş daha alalım. Bi çocuk daha aldık oda dayadı bize salçalı yumurta. Hiç yemediğim için ilk zamanlar hoşuma gitti. Ama her gün her gün de yenmiyor ki.
Yani demek istediğim, forumda mutlaka anneler ve anne olacak bayanlar var. Çocuğunuzu erkek diye mutfağa sokmamazlık yapmayın. Sonra ceremesini çocuklar çekiyor.