Dört günlük bir şey..

Hayatımda ilk defa can-ı gönülden güçsüz olmayı istiyorum, hatta yeniden çocuk olup istediğim şeyi ağlayarak elde etmek istiyorum. Biraz ağlayabilsem her şey geçecek gibi ama gel gör ki hiçbir şey gözlerimin dolmasından öteye götürmüyor beni. Daha da kötüsü gözlerimin dolu dolu olması bir şey ifade etmiyor benim için, öyle ya yüzümden o ifadeyi silip hiçbir şey yokmuş gibi davranmak o kadar kolay ki...

Güçlü olmaktan vazgeçemiyorum madem, madem kendimden kendim için olsa dahi ödün veremiyorum o halde yeniden HİSSİZ olmak istiyorum. Hiçbir şey hissetmek istemiyorum, göğsümü sıkıştıran, nefesimi kesen bu acıyı o kadar istemiyorum ki uğruna yaşayabileceğim tüm mutluluklardan vazgeçmeye hazırım. "Tüm mutlu anlarımı ve mutlu olabileceğim anları alın benden ve hissizliğimi geri verin!" diye bağırmak istiyorum şehrin tam orta yerinde ve beni herkesin duyabileceği bir yükseklikte.

Sadece gözlerime bakarak anlasın istiyorum birileri beni. Gözlerimdeki dinginlikten anlasın içimdeki karmaşayı ve karmaşıklığımdan tutup kurtarsın, karmaşıklığımdan çözsün içimdeki düğümü istiyorum. Çok zor değil mi? Çok zor ve çok fazla... Oysa ihtiyacım olan tek şey bir parça huzur, bir an sadece; gözlerimi kapatıp kendimi bırakabileceğim, hiçbir hesap yapmadan mutluluğu hissedebileceğim kısacık bir an... Söz veriyorum sonra çok iyi olacağım, söz veriyorum sonra bir daha gözlerime o gri bulutların inmesine izin vermeyeceğim ve bir daha asla o karanlık kuyunun yakınlarında gezinmeyeceğim... Bir mutlu masal dinlemek istiyorum, kahramanı ben olmasam da olur; başkalarının mutluluğuyla da mutlu olabilirim ben, sadece anlat...

İhtiyacım olan tek şey bir ses, bir nefes... Saçmalasa, havadan sudan bahsetse hatta sadece alfabeyi baştan sona saysa da olur. Göğsümün ortasına düşen bu kocaman kayadan kurtulmak istiyorum artık. Mutlu olmanın peşinde de değilim, söyledim ya yeniden hissiz olsam yeter bana.​

Bu defa 3 kelimelik koca bir öyküyü yazacağım; içimden geçirdiğim ama dilime asla değmeyen koca bir öykü..
​