Dönüş Günü (1. Bölüm)

1. BÖLÜM / PART II (1/2)



Elena 25 yaşında, altın sarısı saçları olan Rus kökenli bir kızdı. Türkiye’ye arkadaşı Sonia ile tatile gelmişti. Geçim sıkıntıları ile boğuşan bir âilede yetişen Elena, tahsilini de uzun sürdürememişti. Moskova’da bir kafede çalışıyordu. Türkiye’ye hemen her sene arkadaşıyla gelir, tatil yapar dönerdi. Ağırlıklı olarak Marmaris ve Antalya bölgelerini tercih ediyorlardı.

Değirmen taşı genişliğindeki gövdeye sâhip ağaca sırtını verdi. Kafasını gökyüzüne dikti. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu; ayağındaki acıdan çok, içinde bulunduğu durum ve belirsizlik onu bir hayli üzmekteydi.

Eğilip prangadan kurtardığı ayağına baktı. Morarmalar yağmur bulutları gibi hızla bileğine yayılmıştı. Yeniden film sahnesini anımsadı. Film, ayağından zincirlenmiş bir adamın sahnesiyle başlıyordu. Adam uzun bir süre zincirden kurtulamıyor, sonunda büyük acılar eşliğinde ayak bileğini kör bir testere ile kesiyordu. Filmde Psikopat bir kâtilin, zamanında insanları haksızlıklara uğratmış, ya da hayatının seçim dönemlerinde yanlış seçimlere yönlenmiş insanlara son bir şans verip imtihan etmesini konu alıyordu.

Tekrardan böyle bir durumda olmadığına içinden şükretti. Beterin beteri vardı ve henüz hava kararmamıştı. Zihninde kurtların ve vahşi hayvanların uğultularını duyuyor gibiydi. Birkaç adım attı. Hangi yöne gideceğini kestiremiyordu. Görünüşte her yön aynıydı. Ağaçların dalları ve yapraklarından gökyüzünü kestirmek de güçtü. Gökyüzü niyeti bozup Elena’ya soğuk bir duş da aldırabilirdi.

Artık iç güdüsünün belirlediği bir yönü sabitleyip o yöne doğru yürümeye başladı. Attığı her adımda sol bileği zorluyordu. ‘’Beni bırak, bensiz devam et’’ der gibiydi. Ne olursa olsun böyle bir şeye kalkışamazdı.

Bir yandan hâfızasını yokluyordu. Türkiye’ye geldiği muhtemelen bir hafta olmuştu. Arkadaşı Sonia ile birlikte ülkesine dönmek için Antalya Havalimanına doğru ilerleyen bir taksinin içinde olduğu anları hatırladı. Antalya’ya iki sezondur gelmiyordu. Arkadaşıyla bir önceki sene Marmaris’i seçmişlerdi. Biri ya da birileri onları ve planlarını takip mi ediyordu?

Uzakta bir yolun belirdiğini fark etti. Hava hafiften ekran ışığını kısmıştı. Asfalt bir yol değildi. Orman içinden geçen tali bir yol gibi duruyordu. Ayak bileğindeki acıya katlana katlana yola kadar kendini atabildi. Ortalama yarım saattir bekliyordu. Yıllar öncesinden tedavülden kalmış bir yol gibiydi. İn cin top oynuyordu.

Dizlerinin üstüne çoktu. Yerden havalanan toz taneciklerini burnunun koku reseptörleri algıladı. Bir an köyünde koşuşturan kazların arasında eğlendiği anlar aklına geldi. Fren sesiyle irkildi. Başını kaldırdığında park lambalarını yakmış bir Ford Fiesta’nın burnunun dibinde bittiğini fark etti. İstemsiz bir şekilde geriye doğru sendeledi ve iki eliyle destek aldı. Araçtan bir karaltı indi. Gölgeden oluşmuş bir silüet kendine doğru yaklaştı. Kendisine doğru eğildiğinde yüzünü seçebildi. Çıkış elmacık kemikleri ve çukurlaşmış gözler... Sanki bir kafa tasına yeniden hayat verilmiş ve ikinci şansını değerlendiriyordu.

- İyi misiniz?

Ses çok kısık bir şekilde gelmişti. Konuşmaya zorlanan birinin sesini andırıyordu. Elena başını kaldırmadan sağa sola salladı. Kısık sesli silüet kızı koltuk altlarından kavrayarak ayağa kaldırdı ve sağ kolunun altına girerek omuzladı. Arabanın arka kapasını açıp koltuğa paralel bir şekilde yatırdı.

Tekerlekler hareket etti ve tozlar akşamın derinliklerine gömüldü. Elena bir müddet sonra doğrulduğunda aracı kullananı süzme fırsatını bulabildi. Omuzları geniş ama zayıf bir silüet. Üzerinde oduncu gömleğini andıran bir kazak ve ensesinde Gradyan bir dövme. Adamın motor çetelerinden kaçmış bir hâli var gibiydi.

Elena’nın gözleri de pes etmek üzereydi. Belki uykusuzluk belki de açlık. Neredeyse göz bebeklerine kadar yanma hissediyordu. Daha fazla dayanamayıp deri kaplamalı koltuğa kendini bırakıverdi.

@Serçe @Sır​