Desperandum

Süri ne diyon yine yav
Bırak despacitoyu falan da iki alaman çikilopu gönder

Yok.
Bitti.
Tamam mi?

Sunulandan en iyisini yapabilmek galiba Azizim.

Işin ilginc tarafi,kontrolu kayipedince ümitsizlige düsüyoruz.
Kontrol her zaman bizde olmayabilir?
Kkg modunda olmak lazim bazen.

Ölümü düşünmek insanı diri tutuyor. kLaracığımı düşünmekte beni.

Bu konuda kimseye laf sokmuyor muyuz?
Hiç mi laf sokuşturmuyoruz?
50 kuruşluk bile mi?

Her ne kadar Kirkegaard zihnimi bilese de,varolusun bir nevi bizim bicimlemelerimizle gelisen bir anlik mesele olusu "gerceginden" gecemiyorum.
Bir ideanin gerceği ile fikri arasindaki savasin bir galibi var olur mu?Galibi olmaz belki ama bir cok kurbanlari olacagi kesin.Bu cereyan altinda,desperandumun gelismemesi imkansiz.
Kirkegaard in bu yöndeki atesli parolari, ideanin "gercegi" pesinde kosmasinin sebebi "Arius" adli sahisda gizli olabilir.Rastlamadim hic bir kaynakta ama baglanti yapmak mümkün.Kirkegaard in savasci kisiligi ne kadar hayranlik uyandirsa da, Albert Camus de bir o kadar asla degismeyecek bir gercege el atarak Desperandum'un dibine vuruyor.
Tek degismeyen gercek ise,her ideanin yetersizligi ve bu absürd dünyada bir anlam arayarak sonun yine ölüm oldugudur.Ah ne güzel depresif bir düsünce.Bundandir da,Camus, Kirkegaard in aksine Teodise'yi redetmistir.
Camus ya göre insan kendini heseyden soyutlamali,kendi ayaklarinin üzerinde durabilmeli.Bir yandan fatalizmi rededer iken,diger yandan da insanin
Absürd yasamini bir nevi eli kolu bagli olarak fatalizmde ariyor.
Kirkegaard aktif bir varolus felsefesi savunur iken Camus ise "pasif bir varolusculugu" benimsemistir.