hiç yoktan eski sevgilimi hatırladım.
feyza, gülmez bildiğin kişnerdi. hatta o kadar kişnerdi ki; bazen bu durum oturduğumuz mekanlardan kovulmamıza dahi sebep olurdu. kendini kontrol edememe gibi bir talihsizliği de vardı tabi, sus dedikçe kahkahanın dozunu desibel desibel arttırıyordu. evde olduğumuzda saatler boyunca saçmasapan şeyler için hayvanlar gibi kahkahalar atardık, dahi sırıtılmayacak şeylere. tabi zaman geçtikçe alışmış, kahkahalara duyarsızlaşmıştım. hatta bazen şuh dahi buluyordum. şuh bulduğum zamanlarda ise at gibi hissediyordum. hey yavrum, güzel günlerdi be..
her şeye rağmen feyza 1,75 boyuyla kişnemenin hakkını veren hakikatli bir kadındı, toplumun ifadesiyle: at gibiydi..