Çocukluğunun geçtiği sokaklarda yıllar sonra yürümek

Han
  • Kullanıcı Han
  • Başlangıç tarihi Başlangıç tarihi
  • - Forumsal Sözlük
⚪ Konu sahibi son olarak 595 gün önce görüldü
Sokakta ki ilk yürüyüşünü orada yaptığını bilmek ama hatırlayamamak, ilk bisikletine binerken dizlerinden döktüğün kana bakmak ama görememek, ilk evcil hayvanınla beraber koştuğunu hatırlayıp tekrar ağlamak, mahallede; bir zamanlar oyunlar oynadığın, beraber eğlendiğin arkadaşlarını görememek görsen de sanal ortamda konuştuğun kadar yüzyüze konuşamadığının farkına varmak ama şimdiki sokaklara bakınca yakan top, çelik çomak, ip atlamak, sek sek, saklambaç, bilye gibi oyunları o sokakta tadabildiğin için mutlu olmak dünü bilmeden bugünü yaşamanın bedeli öylesine ağırdı ki ,yarını bugünden kurtarmak için hayatımda hep sözler verdim ve tuttum.
 
her şey o kadar değişmişti ki; sokaktaki tüm evler gibi oturduğumuz ev de yıkılıp baştan yapılmış, ne bakkalımız kalmış ne top oynadığımız küçük arsa... sokağın başındaki jetonlu telefon kulübesi zaten durmuyor. kafamda sadece resimler kaldı.
 
Anılar zihninde hızlı şekilde ilerlerken her baktığın noktada bir şeyler canlanıyor ancak çoğu bina ve sokak değişmiş durumda olduğu için hatıralar kadar güzel gelmiyor insanın gözüne ve hızlıca uzaklaşmayı tercih ediyorum.
 
Kim çekecek o izbe yolları da nostalji yapacağım? Gidesim de yok zaten.

Gerçi o yollar çoktan normale dönmüştür, ne de olsa yol yapan büyüğümüzün en çok oy aldığı illerden biri.
 
Okulum çoktandır yok. Rahmetli dedemin evi duruyor, o da yan duruyor.
 
"Vay anasını buraya da site dikmişler. Acaba ne kadar oldu evler burada"
Muhtemel vereceğim tepki.
 
bende kısmen aynı yerlerdeyim, çok duygulanmıyorum yani (:
her şey değişiyor, biz izliyoruz ve sonra şurda şu vardı dimi burda bunu yapardık falan
 
bizim oralar zamanında planlı programlı yapıldığı için öyle dönüşüm falan olmadı. yollar bile aynı. tek değişen blok blok yapılan apartmanların renginin değişmesi, her sene ufak tefek çevre düzenlemesi herhalde. top koşturduğumuz yerler bile duruyor, tek fark artık kimse top peşinde koşmuyor. apartman aralarında bizim boru dediğimiz genel olarak tüftüf diye bilinen oyunla savaş yapan da yok. genel olarak çocuk yok sokakta. üzücü. ilkokulumun önünden geçerken duygulanıyorum, vay be yaşlandık diyorum her defasında.
 
ağlıyorum. cunki yaslanmak cok kötü bi his bazen diyorum ya 37 yasinda filan olsaydin iyiki daha 23.5 um
 
ayni yerlerdeyim ben. hala, ama hala zoruma giden tek sey bizim apartman onundeki basketbol sahasini yok edip, araba park yeri ve oturma yerleri yapmalari. geri dusununce o donemler cok guzeldi ya. yaz aksamlari buyuk kuzenler/abiler futbol oynardi. ben ya evden camdan/balkondan izlerdim ya da asagida digerlerle. buyuk olaydi bu ve asiri kalabalik vardi her zaman. herkes disardaydi ve mutluydu gibime geliyo. tabii cocuk aklim bu. evet.. basketbol sahasinda futbol oynarlardi. iyi okudunuz :' iste o sahanin bos kaldigi zaman ise kizlarla basketbol oynardik bizde.
 
Yakin zamanda mersine gittik o sokaklardan gectim gram duygulanma olmadi.. herkes aglamami bekledi shsj belki 50 yaslarina falan gelince yani bi bakariz duygulaniriz..
 
bazen google mapten bakıyorum
bildiğim yerlerle alakası yok hiçbir yerin
 
Ilk yurus de bi anilar cannaniyo

Sonrakilerde standart oluyo
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri