Yazgı
Bronz Üye
-
- Katılım
- Nisan 13, 2019
-
- Mesajlar
- 3,544
-
- Tepkime puanı
- 3,712
-
- Puanları
- 348
-
- Konum
- Kendi dünyasında
Kendimi büyüyemeyen bir kız çocuğu gibi hissediyorum çoğu zaman. Bir an evvel büyümek isterdik ya ,sahi ne düşünürdük acaba bunu isterken? Büyüdük de ne oldu? O saf, masum, yalansız dünyamıza ne yaptılar böyle?
Çocukça düşünüyorum hala bazı şeyleri. Aklım bu kadar kötülüğü kabul etmediğinden belki de ne bileyim. Arkadaşlarım sen bu dünyanın insanı değilsin diyorlar. Hak veriyorum onlara.Alışamıyorum bu dünyanın düzenine.Bu aralar daha sık hatırlıyorum çocukluğumu.
Yolda bir uğur böceği görsem başlıyorum mırıldanmaya ‘Uç uç böceğim, annen sana terlik papuç alacak..’ Çamurla oynardık bir de eskiden pastalar yapar çiçeklerle süslerdik.Üzerine de çubuktan mumlar dikerdik. Çinçon oynardım en çok. Dizimin üzerine o kadar çok düştüm ki hala yara izi duruyor ;d Bir de barbilerim vardı benim orta son sınıfa kadar oynamıştım ;$ Elbiseler dikiyordum onlara e haliyle evde ne bulsam kesiyordum tabi ;d Kesip bebeklerime kıyafet dikiyordum.
Yazın fındık zamanı köyde toplanılırdı bir çatı altında ,iki katlı ahşap bir evdi.Salıncak kurardık kolan denen bir ip vardı.Ne çok koptu o kolan ne çok düşerdik de yine de vazgeçmezdik.
Köy bakkallarını bilirsiniz belki ufacık tefecik içinde sayılı şeylerin olduğu şirin bir dükkandı.Bir gün kuzenlerimle bakkala gittik ama uzakta tepede bir yerde.Eve geri gelene kadar hava karardı. Yola aşağı iniyoruz önümüzden kedi geçti.Karanlıkta da gözleri parlıyor ya bu kediciklerin. Bizimkiler başladı kimi kurt diyor, kimi canavar, hepsi bana yapıştı küçüğü büyüğü ;d Çok cesurmuşum küçükken demek ki. Korkmayın diyorum ama ben de korkuyorum çaktırmıyorum tabi. ;d
Bazen mini mini bir kuş donmuştu şarkısını söylerken yakalıyorum kendimi hem de çocuk sesiyle ;$ Ben o günleri çok özledim sanırım. Oyundan başka derdimizin olmadığı, niye benimle oynamıyor diye ağladığımız günleri. Zamanla ağlama nedenlerimiz bile değişti eskiden dizimiz kanarmış kıyameti koparırmışız şimdi yüreğimiz kanıyor gıkımız çıkmıyor.
Ben hala o küçük kız çocuğuyum.Düşüncelerimi kirletmiyorum insanlara karşı.Çoğu kez kaybeden taraf ben oluyorum , iyi niyetlerimden vuruluyorum ama kalkıyorum ayağa. Bin kez düşsem de inatla devam ediyorum gülümsemeye.
Bence bir çocuğun gülümseyişinden güzel bir şey daha yok bu hayatta.
(:
Yazgı
07.05.2019
Çocukça düşünüyorum hala bazı şeyleri. Aklım bu kadar kötülüğü kabul etmediğinden belki de ne bileyim. Arkadaşlarım sen bu dünyanın insanı değilsin diyorlar. Hak veriyorum onlara.Alışamıyorum bu dünyanın düzenine.Bu aralar daha sık hatırlıyorum çocukluğumu.
Yolda bir uğur böceği görsem başlıyorum mırıldanmaya ‘Uç uç böceğim, annen sana terlik papuç alacak..’ Çamurla oynardık bir de eskiden pastalar yapar çiçeklerle süslerdik.Üzerine de çubuktan mumlar dikerdik. Çinçon oynardım en çok. Dizimin üzerine o kadar çok düştüm ki hala yara izi duruyor ;d Bir de barbilerim vardı benim orta son sınıfa kadar oynamıştım ;$ Elbiseler dikiyordum onlara e haliyle evde ne bulsam kesiyordum tabi ;d Kesip bebeklerime kıyafet dikiyordum.
Yazın fındık zamanı köyde toplanılırdı bir çatı altında ,iki katlı ahşap bir evdi.Salıncak kurardık kolan denen bir ip vardı.Ne çok koptu o kolan ne çok düşerdik de yine de vazgeçmezdik.
Köy bakkallarını bilirsiniz belki ufacık tefecik içinde sayılı şeylerin olduğu şirin bir dükkandı.Bir gün kuzenlerimle bakkala gittik ama uzakta tepede bir yerde.Eve geri gelene kadar hava karardı. Yola aşağı iniyoruz önümüzden kedi geçti.Karanlıkta da gözleri parlıyor ya bu kediciklerin. Bizimkiler başladı kimi kurt diyor, kimi canavar, hepsi bana yapıştı küçüğü büyüğü ;d Çok cesurmuşum küçükken demek ki. Korkmayın diyorum ama ben de korkuyorum çaktırmıyorum tabi. ;d
Bazen mini mini bir kuş donmuştu şarkısını söylerken yakalıyorum kendimi hem de çocuk sesiyle ;$ Ben o günleri çok özledim sanırım. Oyundan başka derdimizin olmadığı, niye benimle oynamıyor diye ağladığımız günleri. Zamanla ağlama nedenlerimiz bile değişti eskiden dizimiz kanarmış kıyameti koparırmışız şimdi yüreğimiz kanıyor gıkımız çıkmıyor.
Ben hala o küçük kız çocuğuyum.Düşüncelerimi kirletmiyorum insanlara karşı.Çoğu kez kaybeden taraf ben oluyorum , iyi niyetlerimden vuruluyorum ama kalkıyorum ayağa. Bin kez düşsem de inatla devam ediyorum gülümsemeye.
Bence bir çocuğun gülümseyişinden güzel bir şey daha yok bu hayatta.
(:
Yazgı
07.05.2019
Son düzenleme:
