-Çilek kokulu kadın.

Hüma
  • Kullanıcı Hüma
  • Başlangıç tarihi Başlangıç tarihi
  • - Aşk ve Sevgi
⚪ Konu sahibi son olarak 189 gün önce görüldü

2079550fc5f3f0e27a.jpg


Anlam veremezsin çoğu zaman bu yaşadığın..
Yaşamak zorunda oldugun şeye..
Muhtacsındır,mecbursundur hep biri ya da birilerine..
Nedenini bilmezsin ama durduk yere dolar gözlerin bazen...
Çok komik bir anda gülen yüzlere inat akar yaşlar senin gözünden bir bir kimi zamanın
yüreğinin tam da ortasına...
İşte o an..O an anlarsın kelimelerin artık anlamını yitirdiğini.
Yaşamanın sadece nefes alıp vermek oldugunu..
Ölümünse hayal..Sonrasının da mechul oldugunu..
Çnkü bilirsin
''Sen ne zaman iyi bir insan oldun ki?''...
Gitmek istersin,yaşadığın şehri terk etmek,en yakınlarının bile bir
daha asırlarca suratını görmemek...
Yasaklarsın kendine onun ismini,bedenini,nefesini...
Gözünün üzerindeki o lekeyi bile unutursun.
Unutmaya and içersin.Yaparsan ya da basarmışsan ne ala...
Hayat sana birşeyler öğretmiş demektir belki de...
''Belkiler ve keşkeler... '' Etrafımızdakiler hep belki der önce..
Bazen olumlu,bazen olumsuzlardan olurlar..
Önceleri sende belki'cilerdensindir aslında hatırlasana.!
Sonra mı ? Sonra umutlar bir bir tükenir..
'Umudunu kaybetme,kaybedersen yaşayamazsın''
klişelerine rağmen artık içinde umudun bir karşılığı yoktur...
Umut...
Çoktan ceketini alıp çıkmış bir sevgili..
Yada koskoca okyanusta batmakta olan bir sandal misali..
İşte o zaman Keşke demeye başlarsın..
Keşke gitmeseydi o sevgili.Keşke okyanus olmasaydı o su birikintisi...
Keşke sen..
Keşke ben..
Hayat...
Mecburiyetler şehri,istanbul'un sonbaharı,gece basını yastığa
koyduğunda gözünden damlayan o tane...
Nefret,kin,acı,özlem,çaresizlik...
En zoru,en can yakıcı sıfatı da çaresizlik...
Çaresizlik..
Çaresizlik...
Bugünü böyle yaşıyorsan dünü düşün..Dün nasıldım?..
Nasıl olmalıydım ki bugün bu haldeyim..?
Dünde bu haldeysem o zaman ondan da öncesini düşün...
Düşün ki artık hayat sana da,bana da,ona da oyun oynamasın.
Düşünki hayat seni sırf sen olduğun için cezalandırmasın artık..
Düşün ki artık
anla bu mecburiyeti..
Mecburiyetler şehri...​
 
Hep sana çarpıyorum.
Aklım mı dar?
Yoksa her yerde sen mi var?
Anıları başa sarıyorum.
Oynat usta.
Kendimle zorum var.
Kalbimin kapılarını açın.
Atılacak cesetler var.
Açılın şöyle, açılın diyorum;
Yaşayacak var.​
 
''Ölüm karşısında herkes acemidir; ben de öyleyim.
Hala hayattasınız aziz okur, şansınız var: Acemi şansı.''
​
 
Sevgili Dost:
Kim istemez dudak değmemiş bir pınara dayamayı ruhunu?
Kim istemez meleklerle kucaklaşmayı, müjdelenmeyi cennetle?
Kim istemez gökyüzünden ilahiler duymayı?​
 
“Kavuşma değilim ki ayrılığım olsun
Ne bağış, ne ceza
Bir iç çekme vaktiyim olsa olsa…”​
 
“Şiirler yazdım, kitaplar okudum
Elimde bir bardak aldım, onu yeniden oydum
Derinlerde kaldım böyle bir zaman
Kim bulmuş ki yerini, kim ne anlamış sanki mutluluktan…”
​
 
“Ne kadar haklıydın kimse kimseyi dinlemiyor dediğin zamanlar…” ​
 
Hiç kimse ile tesadüfen karşılaşmazsınız.
Tesadüf diye bir şey yoktur.
Hiçbir şey şans eseri olmaz.
Hayat, şansın ve tesadüfün ürünü değildir.​
 
“Biliyor musun Olric?
Neyi efendimiz?
Onunla ne zaman lades oynasak hep o kazandı.
Neden efendimiz?
Kalbimdeyken nasıl aklımda derdim?”

​
 
Unutma diye beni ve eksilme diye ömrümden,
''Geldi'' dediklerinde küslük bitecek, bir gün geçecek diye bu kırgınlık,
Ne çok bekledim seni...​
 
tumblr_mguewhiBzL1qh4v4jo1_500.jpg
​
http://www.tumblr.com/hello_lightbo...98?follow_source=FOLLOW_SOURCE_BLOG_LIGHTBOX#

Bir karga bir kediyi öldüresiye bir oyuna davet ediyordu.
Hep böyle mi bu?
Bir şeyden kaçıyorum bir şeyden, kendimi bulamıyorum dönüp gelip kendime yerleşemiyorum,
kendimi bir yer edinemiyorum, kendime bir yer.'
Kafatasımın içini, bir küçük huzur adına
aynalarla kaplattım, ölü ben'im kendini izlesin her yandan, o tuhaf sır içinden!
Paniğini kukla yapmış hasta bir çocuğum ben.
Oyuncağı panik olan sayın yalnızlık kendi kendine nasıl da eğlenir.
Niye izin vermiyorsun yoluna kuş konmasına
niye izin vermiyorum yoluma kuş konmasına niye kimseler izin vermez yollarıma kuş konmasına?
"Öyle güzelsin ki kuş koysunlar yoluna" bir çocuk demiş.


​
 
Mutsuzluğumu yeterince hak etmek için
Geri döndüm kilometrelerce yürüdüm…​
 
”Kadınlar;
Dinlemeyi seven adamlara aşık olurlar.”​
 
Belki birgün lazım olur diye;
Kıyıya köşeye biraz mutluluk saklamalıydık.​
 
Böl gecemi, destursuz gir mabedime,
Şifa niyetine dokun yüzüme..
Gel be,
Gel işte.​
 
Ertelemek, yaşamın mayasını kaçırır.
Kızdıysan bağır, sevindiysen söyle, özlediysen arkasından koş.​
 
Ölünceye kadar seni bekleyecekmiş,
Sersem.
Ben seni beklerken ölmem ki..
Beklersem.
​
 
Belki daha güçlü yapar beni yalnızlık, sabretmeyi, aldanmamayı, ağlamamayı öğrenirim belki.
Kimse için kimseden vazgeçmemeyi belki de.​
 
Unutmak için çok yanlış insanlar seçtim, bunu çok iyi biliyorum.
Yine de seni unutamıyorum.
Gündüzler seninle son buluyorken, geceler de senin devamın oluyor.
Hiçbir bağışı hak etmediğin halde, seni içimde sessizce affediyorum.
Sana bu iyiliği, layık olduğun için değil, o iyiliği yapmaya kendimi layık gördüğüm için yapıyorum.​
 
Aşk iki kişinin kendi benliklerini unutmadan “biz” olma halidir.​
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri