Günlük Can Kırıkları

KALDI İŞTE..
Çayımız bardakta..
Çoçukluğumuz sokaklarda..
Mutluluğumuz kursamızda..
Sevdiklerimiz uzaklarda.....
Gülüşlerimiz fotoğraflarda..​

Güvenemiyorum insanlara;
Güzel konuşup güzel yazıyorlar..
Dil başka olmuş, yürek başka..
Görünmüyor asıl çehre..
Artık o kadar sık değiştiriliyor ki;...
Maskeler bile sahte!.​

Tıpkı EYVALLAH.. gibi,
Bir KURTULUŞ kelimesidir " NEYSE" !!
Dönmeyecekleri beklemekten,
Üzüldüklerinden,
Söylemediklerinden,
Söyleyemediklerinden,
Bir türlü GEÇMEYİ BİLMEYEN o geçmişten,
İçerlediklerinden,
Omzundaki yükten,
Dolan gözlerden,
DEFOLUP gidenlerden,
Unutulmuş sözlerden,
Tutulmamış yeminlerden...............
İnsanların;
ne kadar da ALÇALABİLECEĞİNİ GÖRÜRKEN,
bazen İHTİYACIN olan tek şey:
başını çevirip NEYSE.. demekten başka bir şey değildir..
DARALDIĞIN zamanlar olur,
BUNALDIĞIN anlar ve
" üstüne üstüne gelen duvarlar.. "
Kimselerin seni ANLAMADIĞI zamanlar ve,
kimsenin DİLİNİ bilmediği anlar.....
Bazen NEYSE.. tutar ellerinden,
kimselerin KAR ETMEDİĞİ işte o ZAMANLAR..
Sen bakma UFAK-TEFEK ÇELİMSİZ HALİNE,
bir KURTULUŞ kelimesidir " NEYSE" !!
Gidenlere...............
Dönenlere...........
Dönmeyeceklere................
Üzenlere............
Anlamayanlara,
Anlamayacaklara................
Değer verince, kendini hemen bi halt sananlara...........
İnsan yaratılışının farkında olmayanlara........
Yüreğinde merhamet duygusu olmayanlara...........
Aklı fikri belinden aşağı çalışanlara..........
Ve................
Sağı solu, önü arkası her yeri ayrı oynayanlara.........
- NEYSE !!..​

Bir zamanlar çok mu çok sevdiklerinden soğur mu insan? Soğuyor iste ve bu beni çok üzüyor hiç mi hiç istemesemde.
Ben bende yerini kaybedenler adına o kadar üzgünüm ki oysa onlarındı şuramda boş duran baş köşe.
Bu üzülerek vazgecişlerimin sebebi ne hatalarıydı ne de yanlışları; ben giyilemez bir hal alana kadar sevdigim pantolondan bile vazgeçmezken nasıl düşünülebilir boşlamam, dün sevmiş olduğum insanları. Ama dedimya soğur mu insan? Soğutuyorlar işte!
Ve her vazgeciş son...rası o kadar çok isterdim ki bir kabustan uyanmış olmayı! Şu gerçekler bazen ne kadar da çok can yakıyor!
Birilerinden vazgeçmek zorunda olmak; nasıl anlatsam eee şey çok saçma bir duygu. Beyinle kalp arasında kalmak, ikisi arasında bir "olurunu" bulmak için koştururken sanki soluk soluğa kalmak gibi bir şey. Bu çok yorucu ve bende çok yoruldum.
Üzgünüm ama değirmene artık ben de su taşımıyorum.
İşin garip tarafı mantığa rağmen yaptığın onca fedakarlığın yanlış olduğunu bir süre sonra kalpte kabul ediyor. Zaten bu kalpte kargaya benziyor.
...ve ben artık kargayı kılavuz edinmek istemiyorum.​

Vakit çok geç sevgilim,
Elini tutmadan yürümeye alıştığımdan beri,
Ellerin olmadan yaşamayı öğrendim.
Gözlerin olmadan gülmeyi,
Başka insanlarla koca bir hayatın tam ortasında,
Sen olmadan, BEN olmayı öğrendim..
Uzaklara gitmeyi öğrendim sevgilim..
Susmayı, çoğu zaman sessiz gülmeyi öğrendim.
‘Mucize’lere inanmamam gerektiğini öğrendim ben..
Vazgeçilebildiğini öğrendim,
Vazgeçebildiğini öğrendim..
Benden gittiğini çok sonra fark ettim ben,
Çok sonra ellerim acıdı benim
Çok sonra kokunu hissettim
Çok sonra yüreğim yandı,
Ben, benden gittiğini çok acı öğrendim sevgilim..
Oysa kızımızın hayali vardı bizim,
“Annesine benzemesin, onunla mı uğraşacağım” derdin,
Gülerdim.
Ben gülmeyi senin gözlerinde öğrendim..
“Şansım ilk oğlumuz olsun, kızımıza abilik eder” derdin.
“Bir eve iki serseri sığar mı mucizem” derdim.
“Evde duracağımızı kim söyledi ” derdin.
Kızardım ben, sen öperdin.
Geçerdi ne acım varsa..
Geçerdi işte gelip gözlerime baksan !
Gel demeseydin, kollarını açsan koşardım ben.
Geçerdi her şey..
Geçip giderdi onca acılı zaman..
Ama geçmedi, her neyse işte.
Sen ‘şansını’ ben ‘mucizem’i kaybettim..
Affet sevgilim,
Sen benden, ben bizden vazgeçtim..​

Yalnızlık Güzeldir

Ve; aslında bir parça yalnızlıktı hayat boyu sırtında taşıdığın Yük dersin ağır dersin taşınmaz dersin yükledikçe yüklenirsin sızlanırsın gece gündüz En ağır hastalıktır yalnızlık ağrılı Diz boyundan başlar boğazından taşar nefes alamazsın Bazen kimsesizliğin çarpar yüzüne soğuk su gibi donarsın üşür ellerin üşür parmak uçların üşür yüreğin donakalır gözbebeğin

Beklersinsanırsın ki umut dediğin hep vardır; yalnızlıkla beslenir

Hep bir başka yalnızlıkla çoğalacak bir başka umut yeşertirsin bahçende Başka başka renkler silebilir mi tek bir hamle ile senin siyah beyaz yalnızlığını; düşünemezsin

Beklemek her ömrü tüketen bir başka illet aslında bilemezsin Halbuki her gelen kendi yalnızlığıyla gelir yerleşir hayatının içine sen kendi yalnızlığınla baş edememişken bir başkasının yalnızlığını nasıl yüklersin ki zaten zayıf omzuna? Çöke kalırsın işte olduğun yerde yüreğine ulaşır en son bu yalnızlık benden bensiz olmaz diyemezsin İnkar edersin Ağır gelir taşıyamazsın çoğu zaman çok gelir Hep fazladır fazladandır hep başkasından gelendir her günü bir ertesi sabaha taşıyandır yalnızlığın

Suçlarsın suçlayarak yalnızlığı suçlayarak kendini geçer gider yıllar geçer gider su gibi




Halbuki her parçası masumdu sen yaşadıkça nefes aldıkça var olan; bitmeyen tükenmeyen senden bir parça Sen_di Her parçasında bir parça sevgi kırıntısı taşınmıştı içine Karanlığa geceye yıldızlara aya ve sessiz çığlıklara hapsolmuştu Her sessiz çığlık her susuş bir parça yalnızlığı çağrıştırır Bir parça da sevgiyi Biriktirip biriktirip içinde çoğalttığın ne kindi ne nefret ne de umutsuzluk; yaşatıldığın ve yaşatılan her mutsuzluğun her damla göz yaşının sebebi yalnızlık sevgisizliktir aslında En çok kendini sever insan hayatta bir başka yüzde kendini görmektir sevgi sadece aynadır kendini görürsün yaşamazsın Sevgi de çok yalnızlık çağrıştırır çünkü Aşk da Her ikisi ayrılmaz birer kardeş gibidir Her bir yalnızlık bir başkasını doğuran içsel yalnızlıkların duyguya dönüşümüdür bilebilsen




Ve aslında çıplak yalnızlık kalabalıklarda yaşanan kimsesizlikten daha ağır değilmiş dersin büyürsün İçindeki çocuk da büyür yalnızlığın büyüdükçe Daha bir kendine sahiplenirsin daha bir seversin kendini insanı yaşamayı Daha bir varsın daha bir nefes aldıkça çoğalır gülümsemelerin yalnızlığınla kalabalıklaşırsın Daha bir senden bir parça taşıyarak çoğaltırsın yalnızlıkla bir kaderi Halbuki bugün dünden çok da farklı değildir aslında Değişen de sensin değiştiren de değiştiremeyen de kalan da sen olursun giden de Çıplak yalnızlıkların kaderi aslında daha çok kendini bulmaktır şehirlerin tam ortasında belki de uçsuz bucaksız rengarenk Mardin ovasının tam orta yerinde gülümsemek

İşte bu; senin yalnızlığın

Her çıplak yalnızlık kader değildir kader olan tek şey senin doğumun yaşayışın ve ölümün




Ve aslında yalnızlık güzeldir bir başkasının yalnızlığından kalan kırıntılarla yetinemezsinçoğalamazsın çoğaltamazsın sen sendeki yalnızlığı sevmedikçe kendin olamazsın Ve sevemezsin kimseyi Her bir saniyesinde solup giden bir gül gibi solduğun eriyen bir buz gibi eksildiğin her sevgide yanıldığın her günde geceye hasret çektiğin her anında hayal kırıklığı ve umutsuzluğu yaşadığın zaman zaman gülümsediğin zaman zaman renklere boğan küçük sevinçlerle göz kırpan ve bir anda bütün renkleri senden alan şu hayatın içinde tek güzel olan şey ; yalnızlığın




Yalnızsan ve farkındaysan senden gelenin en güzel sensin

Yalnızlık güzeldir

Hangimiz Kaybolmadı "Düşler Sokağında" Hangimiz Yıkılmadı "Kaçak Sevdalarda"...
Hangimiz Titremedi "Islak Bakışlarda" ve Hangimiz Erimedi Bir Aşk'ın "Son Akşamında" ve Acımasız Bir Hayatın "Başrolünde" Oynarken Hangimiz Yorulmadık...
Bir "Küskün Çiçek" Bırakırken Aşk'ı Kollarımıza "Söz Bitti" Artık Derken Bir "Üvey Sevda" Terk Edip Giderken Bizi Hangimiz Vurulmadı Yüreğinden...
Bir Uzun Yol Oluyor Kalemden Süzülen Her Harf, Her Hece Aklımın Kabristanlarında Yankılanan Sahipsiz Bir Ölüm Çığlığı ve Sonrasızlığın Deminde Keder Dökülüyor Sayfalara...​

Üzgün ve mutsuz musun?
Özlediği kelimeler mi var ruhunun?
Sevgilinden duymak istediğin sözleri kendi yüzüne söyleyebilirsin...
Hadi geç aynanın karşısına;
Koca bir gülümseyişi oturt tam da yanaklarının ortasına; ...
yüreğini görmezden gelen dünyaya inat...
"bugün ne kadar da güzelim" de,
Biraz şımart kendini, bırak hayatın akışını!
Mutlu olman için duyman gereken ne varsa söyle hadi kendine...
Ruhun en çok senin kendi sevgine muhtaç,
Sakın unutma...
Gülümse )​

şimdi sen gidiyorsun ya herkes sana benzeyecek,
her yanımdan geçenin yüzünde seni göreceğim.
her günaydın diyen sen olacak.
her yüzüme bakanda senin sıcaklığını hissedeceğim.
her gördüğüm resimde seni göreceğim,
her duyduğum şarkı sanki sana yazılmış gibi gelecek bana
bakarsın belli mi olur bende sana şarkılar yazarım...
şimdi sen gidiyorsun ya
arkana bile bakmadan her arkasını dönüp yoluna devam edende seni hatırlayacağım.
sadece sen olacaksın çevremde gezen insanlar..
şimdi sen gidiyorsun ya herkes sana benzeyecek
sen geri gelene kadar...​

Bak Yine Geldin Aklıma Ortalığı Yaktım Yıktım..! Yine '' KÜSTÜM '' Herkese..!! Hapsettim Kendimi Odama.!Ben Kücükkende Böyleymisim Bilirmisin? Herkese Küser Kendi '' ELLERIMI '' Kendim Tutarmışım...!!...Yine Tutacak Bir Elim Yok Bak..!''YANLIZ '' Yaşıyorum İcimdeki'' ACILARIMI ''Kanayan '' YÜREGIMI '' Feryadımı Kendim '' SUSTURUYORUM HANİ NERDESİN..​

Ne diyorum biliyor musun..? Sanki ilk kez
tanışmış gibi yapalım.. Bana selam yaz, kim
olduğunu bilmiyormuş gibi cevap vereyim..
Tanışalım en başından.. Arkadaş olalım önce..
Sonradan yakınlaşıp dost olalım, sırlarımızı
paylaşalım.. Birbirimize hediyeler alalım,
sürprizler yapalım.. Çekinmeyelim konuşurken,
sen bana "gıcık kız" de ben sana "delim" ne
olursa olsun küsmeyelim.. Beni kıskandırmaya
uğraşma , başkaları kıskansın bizi.. İçten içe
sevelim birbirimizi.. CANIM de bana, ama hiç
AŞKIM deme.. Çünkü aşk kısa.. Aşk bir ömürlük
değil.. Sen bir ömürlük ol.. Hep benim ol..
İnsanlar sordu mu en yakın arkadaşım de..
İçten içeyse sevgilim.. Hiç sevgili olmayalım..
Hayat arkadaşım ol.. Birbirimizi ihmal
etmeden, kırmadan sevelim.. Biz olalım, ama
iki sevgili değil, iki yoldaş.. Her şeyime
karışmana izin vereyim.. Senden habersiz
hiçbir yere gidemeyeyim, attığım her adımdan
haberin olsun.. Sıradan biriymişim ama
değilmişim gibi.. Her şeyin, herkesin ötesinde.. ..​

Ayrılığı seçtin mi her şeyi götüreceksin yanında. Geriye hiçbir şey kalmayacak. Söylenmemiş sözler kalmamalı bıraktığın yerde... ki ben en çok onları duydum. Gittin mi adamakıllı gideceksin. Hiçbir özlem kalmayacak dönüşleri emziren.
Demem o ki dönecekmiş gibi gitmeyeceksin. Büyük git gideceksen uçsuz bucaksız, dursuz duraksız git.
Ayrılığı seçtin mi​

Yolu yarılayan kadınlar duygularını yaşamasını bilir.
Davranışları sebepsiz değildir.
Kalbi kırıldıysa ağlar, ağlayışının sebebi erkeğin ona sunacağı sevgi değildir.
Mutluysa kahkahalar atar, gülüşünün sebebi dikkat çekmek değildir.
Seviyorsa kıskanır, kıskanç oluşunun sebebi kendine güvensizlik değildir. ...
Üzgünse omuz arar, destek istemesi çaresizliğinden değildir.
Suskunsa sebebi vardır, kendi haline bırakılması gerekir.
Yolu yarılayan kadınların hissiyatı kuvvetlidir.
Aldatıldığını sezgilerini kullanarak gün ışığına çıkarır.
Veda vakti geldi demenize bile gerek yoktur.
O verdiğiniz mesajı çoktan anlayıp kendi yolunu tutmuştur.
Her gidiş kadını daha da kadınlaştırır.
Gidenin ardından bakacak kadar hayatın uzun olmadığını anlamıştır.
Ve gizem kadına en çok bu yaşlarda yakışır.​

Gücüm yetseydi eğer gelirdim sana, sımsıkı sarılırdım yeniden.
'Bitti işte özlem; geldim, artık seninim...' diyebilmek isterdim.
Bizim aramızda yalnızca iki şehrin uzaklığı yok artık. Çok daha fazlası var... Kırılmış kalpler var aramızda, ikimizin de... Yıkılmış umutlarımız var... Geç kalışlarımız var birbirimize. Bir türlü üstesinden gelemediğimiz güvensizliğimiz...
Bu yüzden aramızda artık hiçbir şey yok...​

Hazırdın beni unutmaya. Aşkı bende yeşertip, çiçeklerini başkalarına sunacak kadar alçaldın… Alçaktın!
Sadece dara düştüğünde kullanabileceğin, yalnızlığındaki oyuncaktım, oyalandığındım.
Sonra gittin. Önce gözümdeki yaşta tüttün, sonra dilimdeki küfürde. Gitmiş olsan da bir gün geri döneceğini bilirdim. Dönmesen bile bununla baş edebilirdim. Kısa sürdü zaten gidişin.
Ama… Ne ben gururumu çiğneyebildim, ne sen “Pişmanım” diyebildin. Şimdi bana yüreğinin kapılarını ardına kadar açsan ne çıkar; ben senin arka bahçeni öğrendim​