Aylar derken yıl , yıl derkende yıllar geçti bak..
Seni sevmek şurda dursun düşündüğümde içimde garip bir şeyler bile olmuyor… Hani canım yanardı , bi buruk olurdum ya… Olmuyor artık…
Hoşçakallar sıralarken adının geçtiği cümlelerde ve hiç gidemezken senden , bitiremezken seni…
Farketmeden öldürmüşüm aslında içimde bir şeyleri… Yavaş yavaş bitirmişim sana dair her şeyi….
Belki daha önceleri fark ettim ama aldırış etmedim ama şimdi anlıyorum ki geçmişimin belli zamanına sığdırdığımdan fazlası değilsin…
Kim bilir belkide senden daha çok sevmiş olduğumdandır birilerini..
Yada senden daha çok hak edenini bulmuşumdur , yaşıyorumdur istediğim gibi…
Olamaz , bir sonu yok derken seni içimden atmaya nasıl olduda sana karşı bu kadar nötr olabildim hiç bilmiyorum…
Merakta etmiyorum aslında…
Bak buda yeni ; Merak bile edemiyorum artık seni…
Kimileri soruyor nefret ediyor musun diye…
Etmiştim , biliyorsun…
Çünkü sen benim en güzel yıllarımı aldın.. Güvenimi , inancımı , seviyorum kelimesine olan saygımı…
Sen benden beni almıştın…
Ve bende senden nefret ettim ! Yada buna inanmak istedim..
Şimdi ise nefret bile etmiyorum.. Bakma bu kızgınlıktan değil , duygusuzluğumu yüzüne vurmak istediğimden değil..
Ama artık inan sana bir şey hissetmiyorum…
Yinede seni yazıyorum niye mi ?
Bir sebebi yok , sadece havada kalsın istemedim bazı şeyler…
Onca yalan hoşçakalın , onca yalan vedanın ardından gerçek bir elveda olsun istedim…
Üzgünüm , ama artık yerin yok geçmişimde dahi.. Gelecek mi onun hiç yok seninle ilgisi…
İzin dahi kalmadı…
Yeniden kazandım ben güvenimi , yeniden ve ilk defa sevdim birisini…
Şimdi ise sana söylüyorum ;
Tuttuysa bilemem ama beddularımı aldım geri…
Umarım sende bulursun istediğini..