-
Foruma hoş geldin 👋, Ziyaretçi
Forum içeriğine ve tüm hizmetlerimize erişim sağlamak için lütfen foruma kayıt olun veya giriş yapın. Üyelik tamamen ücretsizdir ve sadece birkaç dakikanızı alır.
Buralarda bir yerde, beni anlatan bir şeyler olacaktı ama
"Bir ‘bayan hiç kimse’ olarak, hiçbir yere ait hissedememenin verdiği acıyı siz bilemezsiniz. Çünkü siz okuduğum kadarıyla, hep birileri için bir şey olmayı başarmışsınız. Bir anne, bir arkadaş ve en çok da bir aşık. Ben başaramadım."
"Kimse ne olduğunu söyleyemez.
Ama, ne olmadığını söylediği olur.
İstiyorlar ki, arayan adam, neyi bulduğunu söylesin. Bin ağızdan ona neyi bulduğunu söylerler.
Ama, kendisi, daha bulamadığını bilir.
Diyeceksiniz ki, sen ara ve bırak onlar konuşsun.
Doğru.
Ama uzaktan uzağa insanın kendini savunması da gerek.
Ben neyi aradığımı biliyorum,
onu ürke ürke adlandırıyorum, o değil diyorum, odur diyorum, ileri varıyorum, geriliyorum.
Ama, zorluyorlar beni, bulduklarının adını ver, adını ver, kestir at, diyorlar bana.
Şahlanıyorum o zaman. bir şey, adı konduğu anda yitirilmiş değil midir?
İşte, hiç olmazsa bunu söyleyebiliyorum."
Ama, ne olmadığını söylediği olur.
İstiyorlar ki, arayan adam, neyi bulduğunu söylesin. Bin ağızdan ona neyi bulduğunu söylerler.
Ama, kendisi, daha bulamadığını bilir.
Diyeceksiniz ki, sen ara ve bırak onlar konuşsun.
Doğru.
Ama uzaktan uzağa insanın kendini savunması da gerek.
Ben neyi aradığımı biliyorum,
onu ürke ürke adlandırıyorum, o değil diyorum, odur diyorum, ileri varıyorum, geriliyorum.
Ama, zorluyorlar beni, bulduklarının adını ver, adını ver, kestir at, diyorlar bana.
Şahlanıyorum o zaman. bir şey, adı konduğu anda yitirilmiş değil midir?
İşte, hiç olmazsa bunu söyleyebiliyorum."
Birisi, kabuk tutmuş yaralarımızı okşamaya başladığında, cırt diye açılıveriyor ve oluk oluk kanama başlıyor yeniden.
Birine teslim olduğumuzda ve içimizi döktüğümüzde, bedenimiz ve ruhumuz kan içinde kalıveriyor.
O yüzden değil mi, içimizi tutmalarımız, birine teslim olmaktan korkmalarımız, ortalıkta tedirgin ve gergin dolanmalarımız?
Birine teslim olduğumuzda ve içimizi döktüğümüzde, bedenimiz ve ruhumuz kan içinde kalıveriyor.
O yüzden değil mi, içimizi tutmalarımız, birine teslim olmaktan korkmalarımız, ortalıkta tedirgin ve gergin dolanmalarımız?
By Yüzyıllık Yalnızlık, Gabriel Garcia Marquez
Hayat durur; ama o durmaz. Aşk garip bir yaratıktır; aç bırak, diri diri göm yine de durmaz. Yeri gelir göğsündeki kalple bütün kainata karşı savaşırsın.
Aşk, Allah'ın bir lütfudur.
Deli gibi sev! Korkusuzca, utanmadan, düşünmeden…
Kazanırsan, muhteşemdir; ama kaybetsen bile bu asla bir yenilgi değildir.
Aşk, Allah'ın bir lütfudur.
Deli gibi sev! Korkusuzca, utanmadan, düşünmeden…
Kazanırsan, muhteşemdir; ama kaybetsen bile bu asla bir yenilgi değildir.
“Şimdi artık biliyorum ki, bütün yaşantımız içinde ancak bir/kaç kişiye böyle bir hak tanırız. Onu şımartır, yüz verir, alttan alır ve hatta ona teslim bile oluruz. O da bunu, zaten ta en başından bilmektedir. Eğer çok şanslı değilseniz, karşınızdaki şımarır, ipin ucunu kaçırır. Bin pişman olur, incinir, düşkırıklıklarıyla yaralanır ve acı çekersiniz sonunda.”
Ben şanslı olmayanlardanım.
Ben şanslı olmayanlardanım.
Güzel olmak zorunda değilsin. Kimseye güzellik borcun yok. Ne erkek arkadaşına / kocana / partnerine, ne iş arkadaşlarına, özellikle de sokaktaki rastgele adamlara. Annene borçlu değilsin, çocuklarına borçlu değilsin, topluma borçlu değilsin. Güzellik, “kadın” denilen bir alanı kapladığın için ödediğin kira değil..
