B
BuYuCu
Ziyaretçi
Ziyaretçi
Bir sır gibi içinde saklıyorsun onu, değil mi? Yüreğine hapsettin, boğazına düğümledin. Herkesden ve her şeyden çok seviyorsun onu ama söyliyemiyorsun. Herkesden gizliyorsun, utanıyorsun. İtiraf etmekten, dile getirmekten korkuyorsun. Onu her gördüğünde, yüreğin delicesine çarpmaya başlıyor, kelimeler boğazına düğümleniyor. Söyleyecek o kadar çok şeyin varken, tek bir cümle bile kuramıyorsun. Bazen hiç olmazsa ima etmek istiyorsun onu sevdiğini ama yine havadan sudan bahsederken buluyorsun kendini. Yanından ayrıldığı an, yine kızmaya başlıyorsun kendine. "Birdahakine, bir dahakine kesin söylicem" diye sözler veriyorsun kendine. Sonra tam o an geliyor, bütün cesaretini toplayıp söylemeye karar veriyorsun, bu seferde sana bakıp o sıcacık tavrıyla gülümsemiyor mu, bütün bildiklerini unutuyorsun. "Bir dahakine" diyorsun "bir dahakine". Ama o bir an, o tek bir an, seni ayakta tutan, yaşama bağlayan, onu sevdiğini söyleyebileceğin o an hiç gelmiyor. Haykırmak isterken delicesine, içine gömüyorsun aşkını. Ondan habersiz onunla konuşuyorsun, geceleri göz yaşı döküyorsun, gündüzleri ismini sayıklıyorsun. "Olsaydı, ne güzel olurdu" diye düşler kuruyorsun ama olmuyor. Bir sır gibi içinde saklıyorsun onu.
