Sen neden mi farklısın, ben de bilmiyorum ama farklı bir şey bu.
Gözlerinin içine bakınca kendimi görüyorum, ilk defa o mutluluğu görüyorum.
İlk defa bu kadar eminim kendimden, bir o kadar da endişeli, bir o kadar da korkak.
Biliyorum, eminim, yok senin gibi biri, yok.
Çünkü ;
Kimseyi görmedim ben senden daha güzel, kimseyi tanımadım ben senden daha özel.
Çünkü;
Hep kal istiyorum, hep yanımda kal. Hiçbir yere gitme.
Çünkü;
Kimseyi koyamam senin yerine.
Çünkü;
Aşktan öte bir şey bu, anlatması zor, tarifi imkansız. Ama bambaşka bir şey bu.
Senin kokun, sıcaklığın, tadın, mutluluğun, sevincin, hüznün bambaşka. Senin için akan gözyaşı da bambaşka, senin verdiğin güven, senin yanında olmanın verdiği huzur da bambaşka.
Hatta ilk defa birini kaybetmekten bu denli korkuyorum. İlk defa her adımda iki kere hatta üç kere düşünüyorum, ilk defa hata yaparım da kaybederim diye bu kadar endişeliyim.
Çünkü;
İlk defa birinin nefesi böyle ısıtıyor beni, ilk defa aralıksız birinin adını sayıklıyorum. İlk defa birinin gülüşüyle uyuyup, yine onun gülüşüyle uyanıyorum.
Biliyorum, düşersem ilk el uzatan sen olursun, ağlarsam gözyaşımı silen yine ilk sen olursun. Ama kaybedebileceğim ilk kişi de sensin, gidebilecek ilk kişi de sensin. İşte ben bundan cok korkuyorum.
Korktuklarım hep başıma gelir benim, birden yok olursan diye uyuyamıyorum geceleri, sabah uyandığımda varlığını hissetmezsem diye uyumak istemiyorum, sabahlasam hep ama yanımda olduğunu bilsem..
Ama senin de dediğin gibi “Ben ki sevmekten hiç usanmam” sen de usanmazsan eğer işte o zaman “Biz” oluruz. Gel biz olalım, ama şunu unutma her şeye rağmen, herkese rağmen .
Çünkü’sü yok aslında ..
“İlk işte, ilk .. İsterim ki son olsun ..”